حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 30

پایی که مال خداوند است، شکر گزاری کند. لذا همین که موفق به سجده شکر می شود، باز خود این هم شکر دارد. باید بگوییم:

سبحان من جعل الإعتراف بالعجز عن الشکر شکرا؛(1) منزه است خداوندی که اعتراف به عجز از شکر را، شکر قرار داده است. امام سجاد علیه السلام می فرمایند:

ما عبدناک حق عبادتک؛(2) ما نمیتوانیم آن طور که حق عبادت وبندگی توست تو را عبادت کنیم.

شکر برای شکر

حضرت موسی علیه السلام وقتی شکر کرد، گفت: این شکر کردن هم شکر می خواهد. اما چون تسلسل پیش می آید، باید گفت: خدایا، عاجز از شکر کردن هستیم. حضرت موسی علیه السلام وقتی عاجز از شکر کردن شد، به سجده افتاد و گفت: نمی دانم چه بگویم. خطاب شد: «الآن شکرتنی؛ الآن شکر مرا به جا آوردی»؛(3) چون توفیق شکر کردن هم باید از طرف خداوند باشد.

از دست و زبان که بر آید

کز عهده شکرش به در آید

امام صادق علیه السلام فرمودند: کمال شکر این است که به زبان حال و قلب و با خلوص نیت، به عاجز ماندن از به جا آوردن کمترین مرتبه شکر پروردگار متعال اعتراف کند؛ زیرا موفق شدن به شکرگزاری، خود نعمت جدیدی است که باید شکر دیگری برای آن به جا آورده شود و این نعمت و لطف جدید به مراتب از نعمت اول بزرگتر و مهم تر است.

1- تحف العقول، ص 283؛ بحارالانوار، ج 75، ص 142.
2- الصحیفه السجادیه، ص 38.
3- الکافی، ج 2، ص 98؛ الجواهر السنیه، ص 84؛ بحارالانوار، ج 68، ص 36.