حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 317

سراغ خانه ابن صیفی را گرفتم. به او گفتم: من دیشب این طور خواب دیدم تا خواب را گفتم، او شروع کرد به گریه کردن.

گفت: من دیشب آخر شب درباره عفو امیر المؤمنین علیه السلام اشعاری سروده ام. او مرا به خانه برد و اشعار خود را برای من خواند. بعضی از اشعار ابن صیفی این است:

ملکنا فکان العفو منا سجیه

ولما ملکتم سال بالدم ابطح

وحللتم قتل الأساری و طالما

غدونا علی الأسری نعفو و نصفح

فحسبکم هذا التفاوت بیننا

وکل اناء بما فیه ینضح(1)

زمانی که ما به حکومت رسیدیم و قدرت را در دست گرفتیم، بخشش و گذشت، خوی و عادت ما بود؛ اما زمانی که شما به قدرت رسیدید، سراسر صحرای ابطح را خون فرا گرفت.

و شما ریختن خون همه اسیران را حلال شمردید، ولی بسیاری از اوقات ما از اسیران در گذشتیم و همه را مورد عفو و بخشش قرار دادیم و آزاد کردیم.

در شناخت حق و ناحق برای شما همین تفاوت بس است. از کوزه همان برون تراود که در اوست.

یعنی وقتی امیر المؤمنین علیه السلام مالک می شدند، سجیه حضرت عفو و گذشت بود. اما وقتی شما دشمنان مالک شدید، فقط خون جاری می کردید.

صفات خدایی اهل بیت علیهم السلام

چون صفات اهل بیت علیهم السلام خدایی است. شما محبین آنها هم باید