حدیث دوست: بیست گفتار معنوی صفحه 43

داشت، اما غاصب حق آنها بود. چون اکسیر محبت را نداشت.

محبت کیمیایی است که داروی همه دردهاست. خداوند به حضرت موسی علیه السلام می فرماید:

یا موسی احبنی و احببنی إلی خلقی؛(1) ای موسی، من را دوست بدار و مردم را با من دوست گردان.

اگر انسان خداوند متعال را دوست بدارد، هیچ گله ای از او نمی کند. انسان بچه ای را که دوست دارد، یا زن و شوهری که همدیگر را دوست دارند، هیچ گله ای از هم نمی کنند. اگر استادی شاگردی را، یا شاگرد استادش را دوست بدارد، مشکلی پیدا نمی شود.«از محبت تلخ ها شیرین شود.» از محبت شاه بنده می شود و بنده شاه. «از محبت خارها گل می شود.»

اگر انسان کسی را دوست داشت، دیگر عیب های او را نمی بیند. نباید بگذاری محبت تو با خداوند و بندگان او به هم بخورد. اگر این محبت نباشد، صدها گل برای او خار می شود. عجب معجونی است! اگر محبت آمد، عیب نمی بینید، همه حسن و جمال می بینید.

شخصی با خانمی ازدواج کرده بود که در صورت او اشکالی بود. روز اول او را پسندیده بود. مدتی که با هم زندگی کردند، محبت آنها به هم خورد. به او گفت: صورت تو چرا لک و چروک دارد. زن گفت: همین حالا این لک افتاده. با این که از اول بوده، ولی چون محبت داشتند این لک را نمی دید. محبت همه چاله ها را پر می کند. اگر محبت آمد، همه چیز را خوب و زیبا و قشنگ می بینی.