نجاه المؤمنین (در اصول دین و اخلاق) صفحه 266

(اخلاص)

بدان که ضد ریا، اخلاص در عمل است، و آن منزلی است از منازل دین، و مقامی است از مقامات موقنین، بلکه کبریت احمر و اکسیر اعظم است. هر که توفیق وصول به آن را یافت به مرتبه عظیمی فائز گردید، و هر که مؤید به تحصیل آن شد به مواهب کبری رسید. چه گونه چنین نباشد و حال این که آن سبب تکلیف بنی نوع انسان است؟

قال الله تعالی: «و ما أمروا الا لیعبدوا الله مخلصین له الدین»(1) ؛

(و مأمور نبودند جز این که خدا را بپرستند در حالی که دین را برای او پاک و خالص کنند.

و قال أیضا: «فمن کان یرجوا لقاء ربه ی فلیعمل عملا صلحا و لا یشرک بعباده ربه ی أحدا»(2) ؛

(هر که امید دیدار پروردگار خویش دارد باید کاری شایسته کند و در عبادت پروردگار خود هیچ کس را شریک نسازد).

و فی الحدیث القدسی: الاخلاص سر من أسراری أستودعه قلب من أحببت من عبادی(3) ؛

(اخلاص رازی از رازهای من است، آن را در دل هر یک از بندگان خود که دوست دارم به ودیعت می نهم).

و فی النبوی صلی الله علیه و آله : ما من عبد یخلص العمل لله تعالی أربعین یوما الا ظهرت ینابیع الحکمه من قلبه علی لسانه(4) ؛

1- بینه، آیه 5.
2- کهف، آیه 110.
3- منیه المرید، ص 133.
4- عده الداعی، ص 218 و بحارالانوار، ج 53، ص 356 (به نقل از: راوندی، لب اللباب).