نجاه المؤمنین (در اصول دین و اخلاق) صفحه 292

قهرمان دیرانی و از رقیت تجار؟ و ببین چه گونه کرامتی خداوند عالم به او عطا فرمود؟ رضای خود را مقرون به رضای او فرمود، و مغفرت خود را مقرون به مغفرت او نمود، و چه گونه او را بلند مرتبه کرد و نبیی از انبیا را فرمود که سلطان با جمیع اهل مملکت بروند در خدمت او و از او طلب آمرزش کنند.

و یقرب من هذا ما ورد فی الحدیث القدسی: یابن آدم، أنا غنی لا أفتقر، أطعنی فیما أمرتک أجعلک غنیا لا تفتقر. یابن آدم، انا حی لاأموت، أطعنی فیما أمرتک أجعلک تقول للشی ء: کن، فیکون(1) ؛

(ای فرزند آدم، منم آن بی نیازی که محتاج نمی گردم. در آن چه تو را فرمان دادم مرا فرمان بر تا تو را هم بی نیاز کنم که محتاج نگردی. ای فرزند آدم، منم آن زنده ای که هرگز نمی میرد، مرا فرمان بر، تا تو را چون خود کنم که هرگز نمیری. ای فرزند آدم، من به هر چه بگویم: باش، موجود می شود. تو نیز فرمان مرا ببر تا چنانت کنم که به هر چه بگویی: باش، موجود شود).

نسأل الله أن یجعلنا من الصالحین المتقین و المطیعین لاوامره و نواهیه، والطالبین لرضاه فی جمیع أفعالنا و أحوالنا بالنبی و آله الطاهرین.

(توبه)

و ضد اصرار بر معصیت، توبه و انابه است. و مراد به توبه، ندامت و پشیمانی از معصیت، و ترک او است فی الحال، و عزم بر ترک در استقبال.