نجاه المؤمنین (در اصول دین و اخلاق) صفحه 322

نعمت بهره مند گردد و هر که را توکل دهند امورش کفایت شود. پس حضرت این آیات برخواند:

و هر که بر خدا توکل کند خدا وی را بس است.

اگر سپاس دارید نعمت شما را افزون می کنم.

بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را.

و عن أبی الحسن الاول (علیه السلام) قال: سألته عن قوله الله عز وجل: و من یتوکل علی الله فهو حسبه، فقال: للتوکل علی الله درجات؛ منها أن تتوکل علی الله فی امورک کلها، فما فعل بک کنت عنه راضیا تعلم أنه لایألوک خیرا و فضلا و تعلم أن الحم فی ذلک الیه؛ فتوکل علی الله بتفویض ذلک الیه وثق به فیها و فی غیرها(1) ؛

(امام کاظم (علیه السلام) درباره این قول خدای تعالی: و هر که بر خدا توکل کند خدا او را بس است، فرمود: توکل بر خدا درجات دارد، از جمله این که در همه امور خود بر خدا توکل کنی؛ پس هر چه درباره تو بکند از او راضی هستی، و می دانی که خیر و فضل خود را از تو فروگذار نکند و حکم آن مختص او است. پس با واگذاردن این به خدا بر او توکل کن، و به او در آن و در غیر آن اعتماد کن).

الی غیر ذلک من الاخبار.

(درجات توکل)

بدان که از برای توکل درجات و مراتب است مختلفه به اعتبار ضعف و قوت یقین:

اول: این است که حال او در حق خداوند عالم، در ثقه و اعتماد به عنایت