نجاه المؤمنین (در اصول دین و اخلاق) صفحه 41

در آن جا می فرماید:

من کنت مولاه فهذا علی مولاه(1) .

هر کس که من سید و مولای او هستم علی نیز سید و مولای او است.

دلیل چهارم: آیات قرآنیه است، مثل آیه زکات(2) و آیه تطهیر(3) و آیه مباهله(4) و امثال آنها.

دلیل پنجم: معجزات صادره از آن جناب است، و آن از حد و حصر افزون است، و فزون مرتبه تواتر است؛ بلکه معجزات صادره بعد از وفات آن جناب بی نهایت است، و حقیر کتابی دیدم که تمام آن کتاب در معجزات آن جناب بود بعد از، وفات آن جناب.

و هرگاه ضم شود به معجزات آن جناب، معجزات و کرامات صادره از اولاد و اتباع آن جناب حیا و میتا با اتفاق جمیع در امامت آن جناب، دیگر شبهه ای و تشکیکی از برای هیچ عاقلی باقی نمی ماند. و السلام علی من اتبع الهدی.

مطلب دویم: در امامت باقی ائمه است

و ادله بر امت ایشان (علیه السلام) همان ادله ای است که در امامت جناب امیرالمؤمنین (علیه السلام) ذکر شد، از قاعده عصمت و افضلیت و نص بر امامت و صدور معجزات.

بدان که فضایل و کمالات ائمه (علیه السلام) از حد و حصر افزون است، بلکه

1- الجامع الصغیر سیوطی، ج 2، ص 262، کنز العمال، ج 1، ص 232 و شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج 2، ص 59 و... .
2- مائده، آیه 55.
3- احزاب، آیه 33.
4- آل عمران، آیه 61.