اخلاق نظامی و انتظامی صفحه 180

3. عواطف فامیلی و امکانات مادّی، نباید مانع انجام وظیفه شود؛ هرجا که این امور مانع شد، زمینه ساز قهر الهی است؛ چرا که در راه انجام وظیفه الهی، باید از همه چیز و همه کس گذشت؛ زیرا حفظ دین، بر حفظ روابط خانوادگی، عاطفی و اقتصادی مقدّم است: «إِنْ کانَ آباؤُکمْ ... وَ أَمْوالٌ ... أَحَبَ... فَتَرَبَّصُوا ...»؛

4. اگر تعصب گرایی در زندگی فرد تبدیل به یک اصل شد، انسانیت سقوط می کند. هم چنین، این امر سبب دوری از خدا و رسول است و قهر و غضب نامعلومی را در انتظار دارد: «یأْتِی اللَّهُ بِأَمْرِهِ»؛

5. رفاه طلبانِ مسئولیت گریز، مشمول هدایت الهی نمی شوند: «لا یهْدِی»؛

6. برتری دادن مادّیات بر امور معنوی، نشانه فسق است: «أَحَبَّ إِلَیکمْ ... الْفاسِقِینَ»؛ چرا که مرز ایمان و فسق، رها کردن معنویات است.

امیرالمؤمنین علی علیه السلام در نهج البلاغه می فرمایند : «براستی که ما همراه رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم (می جنگیدیم و) پدرانمان و پسرانمان و برادران و بستگانمان را به قتل می رساندیم و از این کار، جز به ایمان و تسلیم بودنمان (در برابر خدای متعال) افزوده نمی شد.(1)»