اخلاق نظامی و انتظامی صفحه 235

شعیب:را نقل می کند که همگی می گفتند: «ما أسئلُکُم عَلَیه مِن أجرٍ اِن أجریَ الاّ عَلی رَبّ العالَمین»؛ «ما از شما مردم هیچ مزدی نمی خواهیم؛ پاداش ما تنها بر پروردگار جهانیان است.»

پیامبر اسلام نیز انتظار مادی از مردم برای خود نداشت، جز آنکه از آنان می­خواست با اختیار خود، راه خدا را انتخاب کنند: «قُل ما أسئلُکُم عَلیه مِن أجرٍ الّا مَن شاءَ أن یتّخذ الی ربه سبیلًا»(1). سود و نتیجه این امر نیز در حقیقت، به خود مردم باز می گردد؛ مانند معلمی که به شاگردان خود می گوید: «پاداش تدریس من این باشد که درس را خوب فرابگیرید و در این امر کوتاهی نکنید.»

در آیه ای دیگر، پاداش رسالت پیامبر، "مودّت اهل بیت او" درخواست شده است. خداوند خطاب به پیامبرش می فرماید: به مردم بگو: «لا اسئلکم علیه اجراً الاّ المودّه فی القُربی»(2)؛ «من مزدی از شما نمی خواهم، جز آنکه اهل بیت مرا دوست بدارید.» روشن است که دوستی اهل بیت و رهبران معصوم، رمز تداوم راه خدا و انبیاست و پیروی از آنان، به سود خود مردم است و اگر در یک جا مزد رسالت، پیوند با اهلبیت و رهبران معصوم و در جای دیگر، انتخاب راه خدا بیان شده، به خاطر آن است که هرگز میان راه خدا و راه پیشوایان معصوم جدایی وجود ندارد؛ همان گونه که پیوند میان کتاب خدا و عترت پیامبر، تا ابد ناگسستنی است.

کوتاه سخن آنکه، انبیا مزد مادّی از مردم نمی خواستند و انتظارشان، انتخاب و تداوم راه آنان بود: «قل ماسَئلتُکم من أجر فهو لکم»(3).

پیامبران نه تنها توقّع مادی از کسی نداشتند، بلکه وعده مادّیت هم به کسی نمی دادند. در تاریخ می خوانیم که گروهی خدمت پیامبر رسیدند و با وی شرط کردند که اگر به تو

1- . فرقان، 57.
2- . شوری، 53.
3- . سبأ، 47.