اخلاق نظامی و انتظامی صفحه 78

3- سخنان پیامبر را دروغ و افترا می نامند: «أم یَقولونَ افتَراه»(1)؛
4- آیات وحی را سطحی و بی ارزش قلمداد می کنند: «لَو نَشاءُ لَقُلنا مِثلَ هذا»(2)؛
5- برای خداوند رقیب تراشی می کنند. «و جَعلوا لِلّهِ أنداداً»(3)؛
6- مردم را از شنیدن آیات الهی باز می دارند. «لا تَسمَعوا لِهذا القُرآن و ألغوا فیه»(4)؛
7- به راه ومکتب مؤمنان طعنه می زنند و آنان را تحقیر می کنند. «و طَعَنوا فی دینِکم»(5)؛
8- دین خدا را مسخره می کنند. «اتَّخذوا دینکم هُزواً و لَعِباً»(6)؛
9- سعی در تخریب مساجد و پایگاه های مکتب دارند. «سَعی فی خَرابها»(7)؛
10- سعی در تحریف دین می نمایند. «یُحَرّفونَ الکَلِم»(8)؛
11- گاهی بدعت گذاری در دین دارند. «و رُهبانیهً ابتَدعوها»(9)؛
12- گاهی حقایق دین را کتمان می کنند. «یَکتُمون ما أنزلنا مِنَ البَیّنات»(10)؛
13- دین خداوند را تجزیه می کنند. «أفَتُؤمِنونَ بِبَعضِ الکتابِ و تَکفُرونَ بِبَعض»(11)؛
14- حق و باطل را در هم می آمیزند. «ولا تَلبِسوا الحَقّ بِالباطِل»(12)؛
15- در دین خدا، غلوّ می کنند. «لا تَغلوا فی دِینِکُم»(13)؛
1- . احقاف، 8.
2- . انفال، 31.
3- . ابراهیم، 30.
4- . فصلت، 26.
5- . توبه، 12.
6- . مائده، 57.
7- . بقره، 114.
8- . نساء، 46.
9- . حدید، 27.
10- . بقره، 159.
11- . بقره، 85.
12- . بقره، 42.
13- . مائده، 77.