نگهبانان قدرت صفحه 10

در برابر خرید توسط شرکت های دیگر آسیب پذیر می کند یا شغل مدیرعامل را تهدید می کند. در نهایت، نتیجۀ طبیعی آن است که وضع بنگاه بهبود می یابد و وضع عامّه افت می کند. به این وضعیت، «خصوصی سازی سود و بُرونی سازیِ هزینه» می گویند. (1)

رابرت مانکز (2) (فعال تجاری) می افزاید:

بنگاه یعنی ماشین بُرونی سازی، همان طور که کوسه ماشین قاتل است... مسئله، بدخواهی یا اراده نیست؛ در ذات بنگاه، همان طور که اقتضای طبیعت کوسه است، خصیصه هایی هست که او را قادر می سازد آنچه برای انجامش طراحی شده است انجام دهد. (باکان، ص. 70)

گویی این تصویر یک دنیا با آن چهرۀ خندان، خوش برخورد و مجهز به فناوریِ روز رسانه های بنگاهی فاصله دارد؛ مگر نه؟ تبلیغ ها مملوّ از طنز و خنده اند، مجریان تلویزیونی با لبخند و گرمی چهره نمایی می کنند. آیا این واقعاً می تواند محصول یک نوع نظام جامعه گریز باشد؟ این مفهوم عمیقاً ما را دچار مشکل می کند: ما با رسانه ها بزرگ شدیم، به دیدن محصولات آنها به عنوان بخشی طبیعی از زندگی مان عادت کرده ایم.

و همچنین ملاحظه کنید که گروه «انصاف و دقت در گزارش گری» (3) (FAIR)، پایگاه دیده بان رسانه های آمریکایی، توضیح می دهد که مدیران رسانه ها «چقدر نگران آن سیلاب تصاویر وحشتناک هستند که از عراق و جاهای دیگر به اتاق های نشیمن خانه ها سرازیر می شود و تبلیغ گران را [از خرید فضای تبلیغاتی] دلسرد می کند.» حتماً همین طور است. یک سخن گوی شرکت جنرال موتورز (4) توضیح داد که شرکتش «در برنامه های تلویزیونی مربوط به فجایع عراق، تبلیغ نخواهد کرد»، و یک مدیر آژانس تبلیغاتی نیز توصیه می کند «نباید یک تبلیغ تجاری طنزآمیز را در کنار تصاویر و اخبار وحشتناک قرار دهید.» (5)

1- «قوانین بنگاه ها چگونه جلوی مسؤولیت اجتماعی را می گیرند»، مجلۀ Businee Ethics، فوریۀ 2002 www.medialens.org/articles/the_articles/articles_2002/rh_corporate_responsibility.html
2- Robert Monks
3- Fairness and Accuracy in Reporting (FAIR)
4- General Motors
5- نقل قول در: پیتر هارت و جولی هولار، «ترس و تب 2004: چگونه قدرت، اخبار را شکل می دهد»، مارس/آوریل 2005 www.fair.org/index.php?page=2486