نگهبانان قدرت صفحه 101

در اخبار شام گاهی بی بی سی، مت فری اصرار داشت که آمریکایی ها مشتاق اند عراق را در اسرع وقت ترک کنند. چرا؟ چون رهبران ایالات متحده «نمی خواهند آن قدر بمانند که دیگر از نیروهایشان استقبال نشود.» (1) اصلاً لازم است توضیحی بدهیم؟

جان سیمپسون (دبیر بخش امور جهان در بی بی سی)، که در مسابقه برای مطرح کردن ظالمانه ترین نظر در تلویزیون ملی، شورشیان عراقی را «مخالفان آنچه به زعم آنها اشغال خارجی کشورشان است» نامید. (2) فرض کنید سیمپسون در سال 1943 می گفت «آنچه به زعم شورشیان فرانسوی، اشغال خارجی کشورشان است.»

در یک جامعۀ سالم و معقول، «جریان اصلی» افراطی یک جریان کمیک و بی ربط و نافهم قلمداد می شود که فقط در موردکاوی های عجیب و غریب پیرامون ظرفیت بشری برای خودفریبی جهت تمکین به منافع فردی و گروهی، لحاظ می شود. آنچه امروزه رسانه های جایگزین نامیده می شود، به غلط «رسانه های رادیکال» نامیده شده است. در واقع، این ها رسانه های عقلایی هستند که در عقل سلیم، در هم دلیِ اصیل (نه صرفاً تظاهری) با درد و رنج بشر، و در میل به حل مشکلات و مسائل (نه سودآفرینی از دل آنها)، ریشه دارند.

روزنامه نگاران آمریکایی و بریتانیایی همگی متفق الرأی انتخابات 30 ژانویۀ 2005 در عراق را «دموکراتیک» و «آزاد» نامیدند. لس آنجلس تایمز اعلام کرد که «دنیا توانست صادقانه ببیند قوای آمریکایی به مردمی که مدت ها سرکوب شده اند امکان داد تا سرنوشت خود را انتخاب کنند.» (3) تایمز (لندن) «پژواک موفقیت اولین انتخابات دموکراتیک عراق در نیم قرن» در «آخرین شاهد شگفت آور بر قدرت دموکراسی» را ستود. (4)

در تظاهر و ترویج این روایت پروپاگاندایی از رویدادها، روزنامه نگاران بریتانیا و ایالات متحده تقریباً هم رنگی صددرصدی [با خواسته های تشکیلات] داشتند. به عنوان مثال، رسانه ها متفق الرأی فوراً مشارکت بالای

1- بخش خبری BBC News at Ten، شبکۀ BBC1، 31 ژانویۀ 2005.
2- برنامۀ Panorama، «سیمپسون دربارۀ عراق»، شبکۀ BBC1، 30 ژانویۀ 2005.
3- سرمقاله، «شجاعت زیر آتش»، لس آنجلس تایمز، 31 ژانویۀ 2005.
4- سرمقاله، «قدرت دموکراسی»، تایمز، 1 فوریۀ 2005.