نگهبانان قدرت صفحه 102

رأی دهندگان را اعلام کردند. بی بی سی «حضور بالا در انتخابات امروز» را گزارش داد که «دقیقاً مطابق میل ایالات متحده برای عراقی ها بود.» (1)

ورای این اجماع جریان اصلی رسانه ها، روشن است که وقتی انتخابات تحت اشغال نظامی خارجی انجام می شود و توسط یک دولت دست نشانده اجرا می گردد، نمی توان آن را مشروع دانست. در نهایت، اکثر عراقی ها با امید به خاتمۀ اشغال [کشورشان توسط] آمریکا-انگلستان در انتخابات رأی دادند. در ژانویۀ 2005، یک نظرسنجی پیش از انتخابات که در نیویورک تایمز منتشر شد گفت که 69 درصد شیعیان عراق و 82 درصد سنی ها «عقب نشینی ایالات متحده در زمان نزدیک» را ترجیح می دادند. اما بلر، رایس و دیگران علناً هرگونه جدول زمانی برای عقب نشینی را رد می کردند. نوام چامسکی تفکر حاکم در واشنگتن و لندن را این گونه جمع بندی کرد:

«خوب، می گذاریم یک حکومت داشته باشند، اما به آنچه می گویند توجهی نمی کنیم.» در واقع پنتاگون دو روز پیش اعلام کرد: ما حداقل 120 هزار نیرو تا سال 2007 در آنجا نگه می داریم، حتی اگر آنها فردا خواستار عقب نشینی بشوند. (2)

همچنین روشن است که ایالات متحده مقررات را دست کاری کرد تا تضمین کند کُردهای طرفدار ایالات متحده 27 درصد از کرسی های مجلس ملی را به دست آورند، هرچند آنها فقط 15 درصد از جمعیت عراق را تشکیل می دهند. نایومی کلین (3)، که در نمونه ای نادر از پروپاگاندای جریان اصلی رسانه ها فاصله گرفته بود، در گاردین نوشت:

[در این انتخابات] سوگیری [طراحی شده بدست آمریکایی ها] بیش از این اهمیت دارد: قانون اساسی موقت که توسط ایالات متحده تنفیذ شده بود لازم می داشت که تمامی تصمیم های مهم از پشتیبانی دوسوم یا در برخی موارد سه چهارم مجلس برخوردار باشند. این رقم پوچ آن قدر

1- بی بی سی، 30 ژانویۀ 2005. نقل قول در: مایکل چاسودوفسکی، «انتخابات عراق: اطلاع رسانی نادرست رسانه ای پیرامون حضور رأی دهندگان؟»، مجلۀ Global Research، 31 ژانویۀ 2005: http://globalresearch.ca/articles
2- «پس از انتخابات: آیندۀ عراق و اشغال توسط آمریکا»، 2 فوریۀ 2005: www.counterpunch.org/chomsky02022005.html
3- Naomi Klein