نگهبانان قدرت صفحه 112

که جنایاتِ ما را در کانون توجهات قرار می داد، و لذا رسانه ها آن را مغفول گذاشتند. مقیاس وسیعِ آنچه به سادگی از آن عبور شد، قابل توجه است.

خوانندۀ دقیق مطبوعات شاید کشف کرده باشد که تلفات بمباران های افغان ها که در 7 اکتبر 2001 شروع شد، بیش از تلفات 11 سپتامبر 2001 بود. اما این «خسارات جانبی» (1) تنها بخش کوچکی از کل آن ماجرای وحشت انگیز است.

در 16 سپتامبر، مطبوعات گزارش دادند که حکومت ایالات متحده از پاکستان تقاضا کرده است ارسال محموله های غذا (که بخش عمدۀ افغان های گرسنه بدان وابسته بودند) را متوقف کند. در اواخر همان ماه، فائو (2) (آژانس غذا و کشاورزی سازمان ملل متحد) هشدار داد که بیش از 7 میلیون نفر با بحرانی مواجهند که اگر اقدام نظامی آغاز شود، می تواند به قحطی گسترده و احتمالاً «فاجعۀ بشری» منجر شود مگر آنکه کمک ها بلافاصله از سر گرفته شوند و تهدید به اقدام نظامی خاتمه یابد. دومینیک نات (3) از گروه کمک رسانی کریستین اید (4) هشدار داد: «این کار مثل آن است که یک گور دسته جمعی پشت سر میلیون ها انسان کنده شود. می توانیم آنها را درون گور هُل بدهیم یا از آن دور کنیم. می توانیم ناظر مرگ میلیون ها نفر باشیم.» (5) تصور کنید یک «ائتلاف غربی» حمله ای برای ریشه کن کردن تروریسم در مثلاً اسپانیا راه بیندازد با اینکه می داند در نتیجۀ این کار حدود 7 میلیون غیرنظامی اسپانیایی ممکن است جان خود را از دست دهند.

قابل توجه اینکه هرچند رسانه ها این هشدارهای «مرگ دسته جمعی» را مطرح کردند، اما این ماجرا به سادگی رها شد. وقتی آن طوفان آمد، چند نفر واقعاً مردند؟ چند نفر از آن 7 میلیون انسان به درون گور دسته جمعی هُل داده شدند؟ مسلماً دولت ما (همان «صلیبیون اخلاقی» در ماجرای کوزوو) هیچ علاقه ای به طرح این پرسش ها نشان نداد. اما سرنوشت میلیون ها بی گناه، که بواسطۀ سیاست دولت های آمریکا-انگلستان به مخاطره افتاده بود،

1- Collateral Damage
2- FAO (UN Food and Agricultural Organization)
3- Dominic Nut
4- Christian Aid
5- استفن موریس و فلیسیتی لورنس، «افغانستان در مواجهه با فاجعۀ بشری»، گاردین، 19 سپتامبر 2001.