نگهبانان قدرت صفحه 114

مسؤولیت تغذیۀ کل اردوگاه 350 هزار نفری را بر عهده داشتند. یکی از زنان این اردوگاه با مک کینلی رودررو شد: «شما فقط دارید عکس می گیرید. اینجا نیامده اید که کمک کنید. ما نمی توانیم عکس بخوریم. ما داریم می میریم. ما به غذا و دارو نیاز داریم.»

شرایطِ خارج از اردوگاه از این هم وحشتناک تر بود. گروه کمک رسانی کریستین اید در 4 ژانویه گزارش داد:

آوارگانی که به اردوگاه مسلخ در نزدیکی هرات وارد می شوند «شرایط فاجعه بارِ» زندگی خانواده هایشان را در جایی که اکنون زندگی می کنند، توضیح داده اند. بارش شدید برف، انتقال محموله های بشردوستانه به آسیب پذیرترین نواحی استان کوهستانیِ غور در افغانستان را دشوار کرده است... (1)

حیات فضیل از سازمان NPO/RRAA (دفتر پروژه های نروژ: انجمن توان بخشی روستایی برای افغانستان)، سازمان همکاری کریستین اید، «هشدار داد که دهکده های روستایی مغفول مانده اند در حالی که بیشترین سهم کمک ها به اردوگاه های آوارگان مانند مسلخ می رسد.» (2)

خوانندگان بی شک تصاویر تلویزیونی از هزاران شهروندی را به یاد می آورند که از نبرد و بمباران کوزوو در سال 1999 می گریختند. شبکه های ITN و BBC مرتباً تصاویر دراماتیک از دامنه های کوه هایی را نشان می دادند که از آوارگان پر بود، و هرروز گزارش های میدانی، مصاحبه و تحقیق های خود را منتشر می کردند. آن درد و رنج وحشتناک بشری از پوشش تفصیلی و برانگیزانندۀ احساسی برخوردار بود.

در مقابل، بین سپتامبر 2001 تا ژانویۀ 2002، فاجعۀ اردوگاه مسلخ فقط پنج بار به گاردین و ابزرور راه یافت، یعنی به طور متوسط هر ماه یک بار. یک جستجو در پایگاه داده های LexisNexis (می 2005) نشان داد که بین سال های 2001 تا 2005، مسلخ مجموعاً 21 بار در روزنامه های ملی بریتانیا ذکر شده بود.

گاردین و ابزرور فقط در ژانویۀ 2002، 97 بار ماجرای زندانیان نگه داری شده در اردوگاه ایالات متحده در گوانتانامو (3) را ذکر کرده بودند، که البته در مقایسه با مسؤولیت ما در مرگ دسته جمعی آوارگان افغان یک مسئلۀ

1- وب گاه کریستین اید، «گرسنگی خانواده ها را وادار به ترک خانه های کوهستانی می کند»، 4 ژانویۀ 2002.
2- همان.
3- Guantanamo Bay