نگهبانان قدرت صفحه 116

در یکی از معدود موارد اشاره به این اردوگاه در ابزرور، سوزان گلدنبرگ (1) اشاره کرد که مسلخ در تابستان 2001 نیز دست خوش بحران بوده است، اما «پس از 11 سپتامبر وقتی که کمک رسانان بین المللی به خاطر ترس از بمباران ها از افغانستان تخلیه شدند جمعیت آن بسیار افزایش یافت.» (2)

این البته عمیقاً نکوهش گر دولت های ایالات متحده و بریتانیا، [شعار] «جنگ برای تمدن» و رسانه های تشکیلاتی حامی آنها، بود. لذا سیاست مداران توجه ها را چندان به مصیبت آوارگان جلب نمی کردند، و مجدداً رسانه ها نیز از عدم انجام این کار سرخوش و شاد بودند.

یکی از موارد اشاره به مسلخ در ایندیپندنت، توسط ستون نویس این روزنامه ناتاشا والتر (3) بود که نوشت:

این مردم از ترور و وحشتی رنج می کشند که غرب به دیدارشان فرستاده است. بله، می دانم که سال ها از شر حاکمان بنیادگرای خود نیز رنج کشیده اند اما اکنون ما نیز در مصیبت آنها سهم داریم. اگر به خاطر موشک هایی که غرب به قندهار و کُندوز پرتاب کرد نبود، این کودکان که چهره هایشان را در روزنامه هایمان می بینیم به جاده ها نمی ریختند و سرخورده راه کوه و بیابان در پیش نمی گرفتند و در دشت های لم یزرع خیمه نمی زدند. (4)

جدای از این تک نگاه ها، مسؤولیت ما برای رنج و مرگ دسته جمعی افغان ها زیر پرده ای از سکوت و بی تفاوتی پنهان شد.

در شهر کورها، شیر یک چشم خبر به حساب می آید

شبکۀ ITN تلاش هایی برای گزارش این مصیبت ها کرد، که باید مایۀ افتخارش باشد. در 9، 13، 22 و 26 ژانویه، روزنامه نگاران این شبکه ماجرای «مرجان: شیر یک چشم» در باغ وحش کابل را پوشش دادند. شبکۀ ITN در 9 ژانویه به بینندگانش گفت «تصویر درب و داغان مرجان، مردم سراسر دنیا را تحت تأثیر قرار داد... و

1- Suzanne Goldenberg
2- «شهر خیمه گاهی افغانستان، پاتوق گرسنگی و کینه»، ابزرور، 27 ژانویۀ 2002.
3- Natasha Walter
4- «این آوارگان مسؤولیت ما هستند»، ایندیپندنت، 22 نوامبر 2001.