نگهبانان قدرت صفحه 117

مخمصۀ او به نمادی از سوءرفتار در رژیم طالبان تبدیل شد.» در نتیجه، تیمی از دام پزشکان راهی افغانستان شدند تا «کمک بسیار ضروری... معالجه و غذا» به این شیر برسانند. (1) در خاتمۀ این تصاویر، مرجان دیده می شد که شاد و سرخوش یک تکه گوشت را به دندان می کشید.

بینندگان برای کشف اینکه مردم در نقاط دیگر افغانستان در آن روز چه می خورند، باید یکی از گزارش های نادر گاردین را می خوانند: راوی نسمن (2) نوشت که «در دهکدۀ بوناواش قحطی کم کم فراگیر می شود.»

مردم این منطقۀ مسکونی دورافتادۀ کوهستانی، منطقه ای تحت محاصرۀ طالبان که سال ها خشک سالی را تحمل کرده است، به خوردن نان هایی پناه آورده اند که از علف و قدری آرد جو پخته می شود. کودکانی که شیر مادران شان خشک شده است پورۀ علف می خورند. افراد مسن بی دندان علف را له می کنند تا چیزی شبیه پودر شود که آنرا بخورند. بسیاری از آنها مرده اند. تعداد بیشتری مریض اند. تقریباً تمامی آنها اسهال یا سرفۀ خشک دارند. وقتی درد برای کودکان قابل تحمل نباشد، مادران شان لباس های کهنه دور شکم های کودکان می بندند تا فشار درد و گرسنگی را تخفیف دهند. غلام رضا، مرد 42 ساله ای که سرفۀ خشک، شکم درد و خون ریزی روده ها به او امان نمی دهد، می گوید: «ما منتظر مرگ ایم. اگر غذا نرسد، اگر وضع تغییر نکند، ما علف خواهیم خورد ... تا بمیریم.» (3)

نسمن ماجرای خدابخش، کشاورز سابق، را گفت که با افسردگی به چهار دختر جوانش نگاه می کند:

سه هفته پیش، کودکان او هم مادر داشتند و هم دایه. هر دوی آنها مرده اند. خدابخش به همسایگانش التماس می کند یک ذره از جوهای خانگی شان را به او بدهند تا خانواده اش بتواند نان علف درست کند... او گفت: «بهتر است در خانه مان بمیریم، نه در یک جای غریب کنار مردم غریبه.» (4)

1- بخش خبری Lunchtime News، شبکۀ ITN، 9 ژانویۀ 2002.
2- Ravi Nessman
3- نسمن، «افغان ها علف می خورند چون کمک های امدادی نمی رسد»، گاردین، 9 ژانویۀ 2002.
4- همان.