نگهبانان قدرت صفحه 118

به لطف بی تفاوتی سیاسی و رسانه ای، هیچ کدام از اینها وجدان مردم بریتانیا را غلغلک نداد.

جاناتان مونرو (1) (رییس بخش جمع آوری اخبار ITN)، وقتی تحت فشار قرار گرفت که توضیح دهد چرا چنین پوشش اندکی از فاجعۀ بشری در افغانستان داشته اند در حالی که این قدر ولنگارانه توجه خود را برای یک شیر خرج کرده اند، پاسخ داد:

در واقع، ما چند گزارش دربارۀ مصیبت آوارگانی که بواسطۀ رخدادهای اخیر در افغانستان از خانه و کاشانۀ خود رانده شده اند داشته ایم... به طور خاص در مورد آن شیر، یکی از مرسوم ترین شکایت های بینندگان آن است که برنامه های خبری معمولاً ادامۀ ماجرا را گزارش نمی دهند و به قدر کافی دربارۀ ماجراهایی که پیش تر گزارش شده اند به روزرسانی نمی کنند.

در این مورد سه مرحلۀ متمایز وجود داشت: اول، یک مصاحبه با دام پزشکان بریتانیایی در زمان ترک انگلستان؛ دوم، یک مطلب دربارۀ اولین ارزیابی آنها از حیوان؛ سوم، یک به روزرسانی پس از آغاز معالجه. این گونه آن ماجرا تمام شد و فکر نمی کنیم دوباره به سراغ باغ وحش برویم. (2)

در واقع ITN [برخلاف این اظهارنظر] بعداً دوباره به سراغ این ماجرا رفت و گزارش داد که شیر مرده است. [با این حال] بی تفاوتی فوق العادۀ این شبکه در قبال مصیبت قربانیان انسانی در افغانستان همچنان ادامه یافت چنان که عملاً هیچ گزارش خبری دربارۀ قحطی دسته جمعی و مرگ آوارگان در آن بازۀ زمانی منتشر نشد.

در مقابل، سازمان پزشکان بدون مرز در 18 ژانویۀ 2002 یکی از فاجعه های تمام عیار که بر سر مردم افغانستان آمده بود را گزارش داد: پرتاب بمب های خوشه ای توسط آمریکا.

تعداد زیادی بمب در مناطق مسکونی و سایر مناطق پرازدحام انداخته شده اند و «مرکز امداد مین» تمام تلاش خود را برای رسیدگی به موارد اضطراری می کند. با این حال، ما منابع انسانی، تدارکاتی و ... لازم برای پاک سازی مؤثر منطقه در یک بازۀ زمانی قابل قبول را نداریم.