نگهبانان قدرت صفحه 124

آقای همیش مک رای عزیز،

مقالۀ اول ژانویۀ شما در ایندیپندنت را با عنوان «یک سالی که انتظارات واقع بینانه تر نباید به ناامیدی منجر می شدند» خواندم. شما نوشته بودید: «سال گذشته ناامیدکننده به نظر می رسید، چرا از فهرست مشکلات اول سال، تعداد چندانی حل نشده بودند»، اما اضافه کردید که حداقل جنگ در افغانستان «از لحاظ نظامی» موفقیت آمیز بود. اما توصیف بهتر از آن «جنگ» را، یعنی «قتل عام» چرا که بیش از 5000 افغان زیر بمباران ها کشته شدند و 20 هزار نفر دیگر نیز در نتیجۀ بمباران ها (قحطی و بیماری) جان سپردند، ذکر نکرده اید. چرا؟

همچنین به درستی تصدیق کرده اید که «مسئلۀ اصلی باقی مانده است و تهدیدات تروریستی ادامه دارد»، که مسلماً با ادعای شما مبنی بر «موفقیت آمیز بودن جنگ از لحاظ نظامی» تناقض دارد، چرا که حذف بن لادن و تهدید القاعده به عنوان اهداف جنگی واشنگتن و لندن عنوان شده بود.

مایلم پاسخ شما را بشنوم.

با احترام

دیوید کرومول (1)

پاسخ همیش مک رای در 2 ژانویۀ 2003 از این قرار بود:

آقای کرومول عزیز،

از ایمیل شما متشکرم. من تعمداً از عبارت «از لحاظ نظامی» استفاده کرده ام چون، همان طور که به درستی اشاره کرده اید، هزینه های زیادی از لحاظ انسانی تحمیل شده است. با این حال، واژۀ «قتل عام» را نمی پذیرم. فکر کنم منطقی است بگوییم که زندگی مردم افغان (خصوصاً زنان) در سال های آتی، بسیار بهتر از آن چیزی خواهد بود که تحت سلطۀ طالبان می داشتند. این دستاوردهای بشردوستانه را باید به حساب آورد. اگر پیرامون هزینه های انسانی بحث نکردم، بر