نگهبانان قدرت صفحه 129

می توان رسانه ها را «به گونه ای طراحی کرد که تصور شما از دنیا را محدود سازند.» اما کل حرف چامسکی این است که کنترل فکر در جوامع دموکراتیک از طریق سازوکارهای توطئه محور به سبک «برادر بزرگ» (1) رُخ نمی دهد، بلکه نتیجۀ نیروها و سائقه های بازار آزاد است. مار در ادامه گفت: «آنچه نمی فهمم این است که این گونه تئوری ها را می گویند... افرادی مانند من، خودسانسوری می کنند.» چامسکی با این حرف مخالف بود: «من نمی گویم شما خودسانسوری می کنید. مطمئنم که به حرف هایی که می زنید، اعتقاد دارید. اما می گویم که اگر به چیز دیگری اعتقاد داشتید، جایی که الآن هستید ننشسته بودید.»

آنچه مار، و کارول، «نمی فهمند» این است که استدلال های ناراضیان به خودسانسوری توطئه محور بستگی ندارد، بلکه به یک نظام فیلترکننده وابسته است که نیروهای بازار آزاد آن را حفظ می کنند: یعنی فشار معیارها، نفوذ صاحبان، اهداف و حساسیت های شرکت مادر، نیازهای تبلیغ گران، نفوذ حاکمیت در جانب داری از کسب وکارها، و «پدافندهای» روابط عمومی، که استدلال ها و حرف های دیگر را به حاشیه می رانند و مشوق هایی برای هم رنگی و هزینه هایی برای عدم هم رنگی ایجاد می کنند و بدین ترتیب باعث سوگیری [در محتوای رسانه های به اصطلاح آزاد] می شوند.

ما همین را دربارۀ کارول می گوییم: مطمئنیم که او در نوشته هایش صادق است؛ حتی لحظه ای هم فکر نمی کنیم که او دورو است یا از یک توطئه تبعیت می کند. سعی نمی کنیم او را بدنام کنیم. ما می گوییم که او بخشی از یک نظام رسانه ای بنگاهی است که اکیداً نویسندگان خاص، روزنامه نگاران خاص، باورهای خاص، واقعیت های خاص، قربانیان خاص و جرایم خاص علیه بشریت را گزینش می کند. این نظام همیش مک رای، روی کارول، تیموتی گارتو اَش، جی راینر، جان اسنو، دیوید ریف، چارلز جنینگز، جو جوزف و همکاران را گزینش کرده است. ما فقط می گوییم که اگر آنها اعتقاد و باور دیگری داشتند، در منصب فعلی خود جایی نداشتند.