نگهبانان قدرت صفحه 130

خارج از دید: دریچۀ رسانه و ریچارد سمبروک (مدیر اخبار بی بی سی)

ایمیل ریچارد سمبروک، 21 ژانویۀ 2002:

آقای کرومول عزیز،

از ایمیل شما دربارۀ پوشش خبری ما از افغانستان متشکرم. متأسفم که احساس کرده اید توجه کافی به مصیبت آوارگان نداشته ایم. با این حال، رنج غیرنظامیان افغان را مغفول نگذاشته ایم. شاید آخرین برنامۀ «خبرنگار» شبکۀ BBC2 در شب گذشته با عنوان «محرومان» را ندیده اید. تقی امیرانی در اتفاقی نادر توانست به اردوگاه آوارگان مکاکی در نزدیکی مرز افغانستان-ایران دسترسی پیدا کند. او می خواست صدای افغان های عادی را بشنود، جنگ علیه تروریسم را با چشمان خود ببیند، و بفهمد زندگی در یک اردوگاه آوارگان واقعاً از چه قرار است. در این برنامه تصویر عبدالستار شریفی را داشتیم: راننده ای از کابل که می گفت «اگر یک آمریکایی بمیرد، همۀ دنیا خبرش را می شنوند. اما افغان ها هر روز می میرند و هیچ کس توجهی نمی کند. هیچ کس نمی پرسد چه کسی مرد و چگونه. به من نگاه کنید: من همسر و فرزندم را از دست داده ام و الآن در کثافت زندگی می کنم، و هیچ کس اهمیت نمی دهد.»

همین امروز صبح، برنامۀ «امروز» در Radio 4 گزارشی از اندرو گیلیگان از کابل دربارۀ دامنۀ کمک های مورد نیاز داشت. در ادامۀ آن مصاحبه ای با کلیر شورت (1) (وزیر توسعۀ بین الملل) دربارۀ کمک های جامعۀ بین الملل داشتیم.

روز شنبه (19 ژانویه) در برنامۀ خبر تلویزیونی شبکۀ BBC1، جاناتان چارلز پیرامون رنج مردم افغان گزارش داد. او گفت: «به همین دلیل است که شدیداً به پول نیاز است. پس از بمباران، خیابان های کابل پر از آوار شده اند. بسیاری مردم زندگی رقت باری در میان ویرانه ها دارند. این