نگهبانان قدرت صفحه 132

آقای سمبروک عزیز،

از پاسخ مهربانانه و سریع شما بسیار متشکرم. من البته برنامۀ خبرنگار یک شنبه شب را دیدم. برنامه ای اثرگذار بود اما در توصیف دهشت واقعی شرایط افغانستان کفایت نمی کرد. تقی امیرانی در نهایت گفت که 3500 غیرنظامی افغان جان خود را از دست داده اند، اما علت مرگ را نگفت. همان طور که می دانیم، این یک تخمین محافظه کارانه از صرفاً قربانیان بمباران ها است. اما در 3 ژانویه، گاردین شرایط فراروی آوارگان افغان در اردوگاه مسلخ، در 30 مایلی شهر هرات، را گزارش داد. داگ مک کینلی توضیح داد که هر روز صد نفر از آوارگان به خاطر بی سرپناهی و گرسنگی می میرند؛ و این فاجعه هر ماه تلفاتی در ابعاد 11 سپتامبر ایجاد می کند. در 9 ژانویه، گاردین گزارش داد روستاییانِ در حال مرگ در بوناواش از علف به عنوان رژیم غذایی خود استفاده می کنند؛ این رنج بسیار وخیم تر از آن چیزی است که در فیلم امیرانی تصویر شده بود.

پیش از آغاز بمباران ها، آژانس های کمک رسانی همگی هشدار می دادند که حتی تهدید به حمله می تواند 7.5 میلیون غیرنظامی افغان را به مخمصه بیاندازد. از زمان آغاز حمله، آن آژانس ها تأیید کرده اند که آشوب و وحشت ناشی از بمباران ها به واقع علت رنج شدید مضاعف و مرگ دسته جمعی افغان ها بوده است. در فیلم امیرانی هیچ اشاره ای به این مسئله نشده بود، و امسال کلاً در BBC TV و ITN هیچ اشاره ای به این واقعیات نشده است.

شما به تعداد اندکی از گزارش ها اشاره می کنید که به مصیبت غیرنظامیان افغان پرداخته اند. اما در مقایسه با پوشش درست بی بی سی از آوارگان در بحران کوزوو در سال 1999، این گزارش ها گویا بسیار ناچیزند. در آن زمان، گزارش های روزانه دربارۀ خوف و وحشتی که فراروی آوارگان بود داشتید؛ اکنون تقریباً هیچ چیزی نیست. تفاوت نمی توانست از این پررنگ تر باشد. این تفاوت را چگونه تبیین می کنید؟ دشواری فیلم برداری در افغانستان نه توضیح و نه توجیهِ مناسبی است. حداقل، بی بی سی می توانست پوشش بیشتری به آن دسته از آوارگان افغان بدهد که از مرز عبور کرده و وارد پاکستان شده اند.