نگهبانان قدرت صفحه 133

در سخنرانی تان در ماه دسامبر گذشته در انجمن تلویزیون سلطنتی (1) گفتید که: «دیدن اخبار در کانال های مختلف اکنون برای افراد زیر 45 سال، 25 درصد کاهش یافته است... یک شکاف سیاسی جدید وجود دارد: نه چپ و راست؛ بلکه ما و آنها: که آنها یعنی سیاست مداران، تشکیلات و سخن پراکنان و رسانه ها... حدود 40% مخاطبان احساس می کنند خارج از دید هستند و انتخاب های واقعی چندانی ندارند.» (2)

کاملاً منطقی است که عامّۀ مردم، بی بی سی را بخشی از «آنها» (یعنی تشکیلات حاکمه) تلقی کنند. پوشش خبری بی بی سی از افغانستان (و سایر مسائل مهم) به روشنی نشان می دهد که بی بی سی نظر مساعدی به نهادهای قدرت غربی دارد. به سادگی این نکته به نظر می رسد که یک واقعیت، تبیین کنندۀ عملکرد بی بی سی است: اینکه رنج آوارگان کوزوو به عنوان یک ابزار پروپاگاندای قدرتمند برای حمایت از سیاست حکومت انگلستان [انداختن تقصیر آن بر گردن صرب ها] در 1999 استفاده می شد، در حالی که اکنون رنج آوارگان افغان یک شرم ساری بسیار واقعی برای حاکمیت بریتانیا است.

ما معتقدیم که عدم استقلال بی بی سی از نفوذ و ایدئولوژی حاکمیت، خصوصاً در موارد مربوط به سیاست خارجی، موجب تحریف بنیانیِ گزارش گری این شبکه شده است. متأسفانه، پوشش ضعیف بی بی سی از مرگ دسته جمعی آوارگان افغان، قوت این استدلال را افزایش داده است که «مطبوعات آزادِ» ما در واقع یک ریاکاری است.

وقتی دریچۀ رسانه سعی کرد دیدگاه آقای امیرانی دربارۀ پوششِ حداقلیِ بی بی سی از مصیبت افغان ها در سال جاری (مثلاً گزارش ندادن فجایع مسلخ و بوناواش) را بپرسد، همۀ استدلال های ما که عملکرد بی بی سی را زیر سؤال می برد توسط پرسنل آنلاین برنامۀ «خبرنگار» سانسور شدند (این واژه اصلاً کلمۀ اغراق آمیزی نیست). آنچه از تلاش ما برای بحث آزاد و صادقانه باقی ماند، از این قرار است: