نگهبانان قدرت صفحه 140

در فوریۀ 1999، یک ماه پیش از آغاز بمباران های ناتو، گزارش دفتر امور خارجی آلمان اشاره داشت که «فاجعۀ نگران کنندۀ بشردوستانه ای که شهروندان آلبانیایی را تهدید می کرد، رفع شده است.» در شهرهای بزرگ تر، «زندگی عمومی نسبتاً به وضع طبیعی بازگشته است.» (1)

یک گزارش دیگر آلمان ها، دقیقاً یک ماه پیش از بمباران ناتو، به «ارتش آزادیبخش کوزوو» (2) (KLA) (که از حمایت سیا برخوردار بود) اشاره می کند که به دنبال استقلال کوزوو از صربستان است:

وقایع رُخ داده از فوریه و مارس 1998، شاهدی بر وجود یک برنامۀ آزار نیست که نژاد آلبانیایی را هدف قرار داده باشد. اقدامات نیروهای مسلح صربستان، در اصل، در جهت مقابله با KLA و هواداران و پشتیبانان آن است.» (3)

پس از جنگ، منابع ناتو گزارش دادند که در طی یک سال پیش از بمباران ها، 2000 نفر از همۀ طرف های درگیر در کوزوو کشته شده اند. جورج رابرتسون در برابر مجلس عوام شهادت داد که تا نیمۀ ژانویۀ 1999، «در مقایسه با مقامات صرب، ارتش آزادیبخش کوزوو مسؤول مرگ تعداد افراد بیشتری بوده است.» (4) برآوردهای نیکولاس ویلر (5) از دانشگاه ولز (6) نیز از این آمار حمایت می کند: بنا به تخمین وی، صرب ها پیش از بمباران های ناتو [تنها] 1500 آلبانیایی را کشته بودند، که تلویحاً نشان می دهد 1500 نفر [هم] توسط KLA کشته شده بودند؛ [چرا که پیش از آن] ارتش آزادیبخش کوزوو علناً اعلام کرده بود که استراتژی آنها، تحریک نیروهای صرب به اقدامات تلافی جویانه ای است که موجب حمایت عمومی غرب از مداخلۀ ناتو شود.

بمباران ها ناتو، نه اینکه بحران انسانی [در منطقۀ بالکان] را رفع نکرد، بلکه حتی به کشتارها و تبعیدها را افزود. به عنوان مثال، سیل آوارگان از کوزوو بلافاصله پس از آغاز حملۀ ناتو شروع شد. پیش از بمباران و به مدت دو روز پس از آغاز آن، کمیسیونر عالی آوارگان سازمان ملل متحد (UNHCR) هیچ داده ای دربارۀ آوارگان گزارش

1- نقل قول در: کورتیس، «شبکۀ فریب»، صفحۀ 136.
2- Kosovo Liberation Army
3- همان، صفحۀ 136.
4- نقل قول در: نوام چامسکی، «هژمونی یا بقا: نبرد آمریکا برای سلطۀ جهانی»، انتشارات Routledge، 2003، صفحۀ 56.
5- Nicholas Wheeler
6- Wales