نگهبانان قدرت صفحه 143

در بی بی سی نیز به همین منوال گفت: «چرا علی رغم اشتباهات ناتو، افکار عمومی انگلستان، آمریکا، آلمان و فرانسه چنین سرسختانه از بمباران حمایت می کنند؟ چون می دانند که این جنگ، درست است. چه کسی این [گونه] اطلاعات را به ایشان داد؟ رسانه ها.» (1)

پس به افتخار گزارش گری «بی طرف و عینی» کف بزنیم. در نتیجه [این نوع پوشش رسانه ای بود که]، بلر توانست از دروغ کوزوو برای توجیه کشتارهای اخیر بهره بگیرد. در یک سخنرانی در سال 2004، بلر دربارۀ جنگ عراق گفت:

نکتۀ واقعی این است که مخالفان جنگ [عراق]، اساساً با قضاوتی که منجر به جنگ شد مخالفند؛ و اینکه، قضاوت دگراندیشانه ایشان کاملاً منطقی و قابل دفاع است. [در مقابل این تصمیم سخت برای حمله به عراق] برای اکثر مردم، ماجرای کوزوو، بواسطۀ [اهمیت ماجرای] پاک سازی نژادیِ آلبانیایی تبارها، تصمیم سختی نبود؛ افغانستان نیز پس از شوک 11 سپتامبر تصمیم سختی نبود؛ و سیرالئون هم همین طور. (2)

کوزوو «تصمیم سختی برای اکثر مردم نبود» چرا که واقعیاتی که به چیزی غیر از «نبرد بین خیر و شرّ» اشاره می کردند از دید مردم پنهان نگاه داشته شدند.

مطمئناً اتحاد میان خشونت دولت و نوکرمآبی رسانه ها همیشه به تراژدی، مرگ و فاجعه منجر نمی شود؛ بلکه بعضی اوقات نیز پایانی خوش رقم می زند. در زمان پوشش بحران کوزوو، کریستین امانپور (3) (خبرنگار مطرح امور خارجی سی ان ان) با جیمز روبین (4) (مسؤول ارشد روابط عمومی وزارت خارجۀ ایالات متحده) ازدواج کرد. امانپور اعلام کرد که جنگ شوهر آینده اش، «اولین جنگ برای حقوق بشر است.» و در نهایت، «صرفاً کمتر از یک درصد بمب ها، منحرف شدند [و به هدف درست نخوردند].» (5) مارک لایتی (6) (خبرنگار امور دفاعی

1- همان.
2- «سخنرانی تونی بلر»، گاردین، 5 مارس 2004.
3- Christiane Amanpour
4- James Rubin
5- نقل قول در: هاموند و هرمان، «قابلیت تضعیف شده»، صفحۀ 113.
6- Mark Laity