نگهبانان قدرت صفحه 148

راچاک بهانۀ لازم را برای حمله علیه صربستان به غرب داد. آلان لیتل (1) (خبرنگار بی بی سی) از مادلین آلبرایت نقل قول کرد که پس از شنیدن قتل عامِ ادعایی، به سندی برگر (2) (مشاور امنیت ملی) گفته بود: «فصل بهار زود رسیده است.» (3)

گور ویدال یک بار به طعنه نوشته بود که رسانه های ایالات متحده «تصویر آمریکا را مانند یک کشور زیبا در بر بلندای خود و مورد حسادت همه و در معرض حملۀ تروریست هایی تصویر می کنند که نمی توانند پیروزیِ این همه خوبی در دنیایی متعلق به سرورشان، خورشید صبحدم، یعنی شیطان، را تحمل کنند.» (4) رسانه های انگلستان نیز همین نقش را بازی می کنند، اما با تأکیدی افزون بر اینکه دولت خوش نیت بریتانیا همواره در صدد است تا متحدان خوش نیت اما متعصب ترِ آمریکایی خود را تا حدی کنترل کند.

درد و رنج هایی که «دشمنان» غربی ها ایجاد می کنند همواره پررنگ، برجسته و شرارت بار تصویر می شود. اما درد و رنج ناشی از غرب و «دوستان» آن همواره مورد غفلت، زیباسازی، چشم پوشی و فراموشی قرار می گیرد. اثر این پروپاگاندای مداوم آن است که اصلاً در مخیلۀ بسیاری مردم نمی گنجد که غرب هم شاید بتواند کاری غلط در دنیا انجام دهد: ما ملتی از شهروندان قحطی زده را بدون یک دلیل بسیار خوب بمباران نمی کنیم، چون همواره انسان هایی خوب بوده ایم که کارهای خوب انجام داده ایم. ما بدون یک دلیل خوب تحریم ها را بر شهروندان عراقی تحمیل نمی کنیم، چون رهبران ما مردمی خوب و نجیب اند. در حالی که گرمایش جهانی ظرف ده سال می تواند هولوکاستی غیرمترقبه یا حتی مرگ بار ایجاد کند بی حرکت نمی ایستیم، چون ما خوب و معقول و بااحساس هستیم.

این اعتقاد بسیار حیاتی است: افکار عمومی کشتار دسته جمعی بی گناهان خارجی را تحمل نمی کند مگر اینکه اعتقاد داشته باشد این کار در خدمت یک هدف مقدس است. و همچنین رسانه ها (خصوصاً رسانه های لیبرال که مردم بدانها اعتماد زیادی دارند) تا گردن در خون فرو رفته اند.

1- Allan Little
2- Sandy Berger
3- لیتل، «چگونه پای ناتو به مناقشۀ کوزوو کشیده شد»، ساندی تلگراف، 27 فوریۀ 2000.
4- نقل قول در: ویلیام بلوم، «چرا آمریکا»، اکولوژیست، دسامبر 2001 و ژانویۀ 2002.