نگهبانان قدرت صفحه 149

ما در دنیایی زندگی می کنیم که تعداد معدودی افراد ثروتمند و قدرتمند بر بسیاری مردم فقیر و رنج کشیده، حکومت می کنند. این دنیا تحت سلطۀ بنگاه های درنده خوی غربی است که قانوناً موظفند به دنبال سود اقتصادی باشند، و نیز تحت سلطۀ حاکمان متحد اما زورگوی جهان سومی است که تا بن دندان با سلاح های غربی مجهز شده اند. اما رسانه ها، همیشه و همه گاه، خشونت غربی را به مثابۀ امری اخلاقی، بشردوستانه و دفاعی تصویر می کنند. [اگرچه] سردبیران و روزنامه نگاران بمب افکنی نمی کنند و ماشه ها را نمی چکانند؛ اما اگر نوکری آنها در برابر قدرت نبود، افکار عمومی گول نمی خورد و کشتار به پایان می رسید.

زیان آور و ضدروزنامه نگاری: دریچۀ رسانه و اندرو مار (دبیر بی بی سی)

بی بی سی همواره حسن نیت خود را به ما یادآوری می کند. در پاییز سال 2001، تبلیغ های بی بی سی به ما اطمینان می دادند: «صداقت، درستی: بی بی سی مصداق اینهاست.» در طول انتخابات سراسری آن سال، همین منبع اعلام کرد: «موضع بی بی سی در انتخابات یک چیز است: واقعیت!» پس جای تعجب نیست که بی بی سی گزارش گران خود را وامی دارد پیش از اتخاذ موضع، رویه هایی دشوار یا حتی طاقت فرسا را بگذرانند. اندرو مار، دبیر سابق ایندیپندنت و کارمند بی بی سی، گفته است: «وقتی به بی بی سی ملحق شدم، اندام های فکری من رسماً زدوده شدند.» (1)

با این حال، در زمان بمباران صربستان توسط ناتو، اندام های فکری مار عملاً سر جای خود بودند و از تب جنگ برافروخته شدند. همان طور که در فصل 4 اشاره شد، مار، بلر را ترغیب می کرد با تهدید میلوشویچ به جنگ زمینی، «گزینۀ مکبث» را انتخاب کند. (2)

کمال احمد در ابزرور به یک امر بدیهی اشاره کرد: «مار... به مسؤولان ارشد در داونینگ استریت نزدیک است و سعی در مخفی نگه داشتن اعتبار جدید خود نزد حزب کارگر ندارد. نخست وزیر و سخن گوی رسمی او (الاستیر کمپبل) او را می پسندند.» (3)

1- ایندیپندنت، 13 ژانویۀ 2001.
2- مار، «جنگ در شبه جزیرۀ بالکان: مسائل: آیا به جنگ شانس بروز می دهیم؟»، ابزرور، 18 آوریل 1999.
3- «بی بی سی آماده به یراق برای دبیر سیاسی جدید»، ابزرور، 14 می 2000.