نگهبانان قدرت صفحه 157

حرف های رابینسون دقیقاً شش ماه پس از آن بود که تونی بلر اعلام کرد: «اما شرایط اصل عدم مداخله باید از چندین جنبۀ مهم برآورده شوند. قتل عام هیچ گاه نمی تواند یک مسئلۀ صرفاً داخلی قلمداد شود.» (1) اما در مورد تیمور شرقی، بلر تقریباً هیچ حرفی برای گفتن نداشت.

مدت ها پس از آنکه واقعیت به وضوح برای مری رابینسون و بسیاری افراد دیگر روشن شد، باز هم برای بی بی سی بسیار دشوار بود که بپذیرد هم پیمانان اندونزیایی ما در قتل عام های تیمور شرقی دست داشتند. در 12 اکتبر 1999، نیکولاس ویچل (مجری اخبار بی بی سی) توضیح داد که نیروهای مسلح اندونزی «در حفاظت از مردم تیمور شرقی ناموفق بوده اند.» (2) همان طور که پلیس گشتاپوی آلمان نازی نیز در حفاظت از یهودیان ورشو ناموفق بود.

فری چند دلیل برای «بی دندان بودن» در این مورد مطرح می کند: پس از حمله به صربستان دل و جرأتی برای بمباران یا به خطر انداختن قوا نمانده بود (فصل 6 را ملاحظه کنید)، و رهبران غربی می ترسیدند که مداخله در تیمور باعث فروپاشی این کشور بزرگ و شکننده شود که این امر می توانست منادی یک تراژدی وخیم تر باشد. البته فری اشاره ای به این واقعیت ندارد که رژیم نظامی حاکم بر این کشور، یک متحد و شریک تجاری مهم غرب بوده است، یا این واقعیت که بریتانیا از دیرباز حامی وحشت آفرینی اندونزی در تیمور شرقی بوده است و آن هم به دلایلی که هیچ ربطی به حفاظت از ثبات و پایداری نیروهای مهاجم نداشته اند. البته بی بی سی این واقعیت ها را به عنوان خبر گزارش نمی دهد، یا نمی تواند گزارش بدهد: اخبار وقتی به ضرر منافع تشکیلات باشند، دیگر خبر به حساب نمی آیند. استدلال های فری دربارۀ بی میلی به اعزام قوای بریتانیا تقریباً هم تای نظرات وزیر خارجۀ وقت انگلستان (رابین کوک (3)) بود که در ابتدا ادعا می کرد بریتانیا قوای کافی برای ورود به هر دو مسئلۀ بالکان و تیمور شرقی را ندارد.

1- کالین براون، «جنگ در شبه جزیرۀ بالکان: چشم انداز بلر از پلیس جهانی»، ایندیپندنت، 23 آوریل 1999.
2- بخش خبری BBC News at 20:50، 12 اکتبر 1999.
3- Robin Cook