نگهبانان قدرت صفحه 158

البته هیچ کدام از اینها، فریب وجدان نیست. جان پیلجر دربارۀ «فشارهای فراآگاهی که سازمان هایی مانند بی بی سی وارد می کنند» حرف می زند که «اخبارشان غالباً بر مبنای اعتبار قلابی تشکیلات [حاکم] گزینش می شود.» (1)

هیچ کس اهمیتی نمی دهد: «تهنیت» غرب

ظهور تیمور شرقی مستقل در 20 می 2002، مثالی برجسته از عملکرد «مطبوعات آزادِ» بریتانیا به عنوان یک نظام پروپاگاندا است که بر جنایت های غرب سرپوش می گذارد. بسیاری گزارش های خبری اشاره کرده اند که پس از حملۀ غیرقانونی اندونزی به تیمور شرقی در سال 1975، حدود 200 هزار نفر از اهالی این منطقه (یعنی یک سوم جمعیت آن) قتل عام شده یا در اثر قحطی مرده اند. اما در این گزارش ها از یک چیز نمی توان نشانی یافت: توصیف دقیق حمایت گستردۀ آمریکا/انگلستان از حملۀ اندونزی و انگیزه های بی رحمانه در پس آن.

مثلاً جان اگلاینبی (2) در مقاله ای در گاردین، «نقاط عطف در مسیر تلخ آزادی» در تیمور شرقی را مرور کرد و صرفاً اشاره کرد که سوهارتو «با تهنیت آمریکا، استرالیا و بریتانیا» به این منطقه حمله کرد. (3) این حرف را با روایت فیلیپ لیچتی (4) (مسؤول میز سیا در جاکارتا) مقایسه کنید که در زمان حمله گفته بود:

ما هرآنچه برای مبارزۀ بزرگ با کسانی که اسلحه ندارند نیاز است، برای ژنرال های اندونزی فرستادیم. مسلسل، مهمات، خمپاره، نارنجک، غذا و بالگرد. هرچه بگویید، گرفتند. و مستقیم گرفتند. بدون پشتیبانی تدارکات نظامی مداوم و گستردۀ ایالات متحده، اندونزی نمی توانست آنها را سرکوب کند. برای هیچ کس مهم نبود. هیچ کس اهمیتی نمی داد. من همیشه شرم سار این ماجرا خواهم بود. تنها توجیهی که برای عملکردمان شنیدم، این نگرانی بود که تیمور شرقی در آستانۀ

1- نقل قول در: مقدمۀ جان پیلجر بر کتاب فیلیپ نایتلی: «اولین قربانی: خبرنگار جنگ به عنوان قهرمان و اسطوره ساز از کریمه تا کوزوو»، انتشارات Prion Books، 2000، صفحۀ xii.
2- John Aglionby
3- «نقاط عطف مسیر آزادی»، گاردین، 20 می 2002.
4- Philip Liechty