نگهبانان قدرت صفحه 159

پذیرش به عنوان عضو جدید سازمان ملل متحد است و چپ گرا یا بی طرف می شود و محتمل نیست که در سازمان ملل متحد [به نفع ایالات متحده] رأی دهد. (1)

یک ماه پس از حملۀ اندونزی، پس از قتل عام ده ها هزار نفر، یکی از مسؤولان وزارت خارجۀ آمریکا به یک روزنامۀ مهم استرالیایی گفت که «از نظر روابط دوجانبه میان ایالات متحده و اندونزی، ما کمابیش از حمله به تیمور شرقی چشم پوشی کرده ایم... ایالات متحده مایل است روابط خود با اندونزی را دوستانه و نزدیک نگه دارد. ما اندونزی را یک ملت دوست و غیرمتعهد می دانیم، ملتی که کسب وکار زیادی با آن داریم.» (2)

دانیل پاتریک موینیهان (3)، سناتور آمریکایی و سفیر ایالات متحده در زمان حمله در دسامبر 1975، نقش خود در جلوگیری از اقدام سازمان ملل متحد برای توقف حملۀ اندونزی [به تیمور شرقی] را [اینگونه] توضیح می دهد:

ایالات متحده مایل بود اوضاع به همان ترتیبی که دیدیم پیش برود و سعی در تحقق این جریان داشت. وزارت خارجه مایل بود که اقدامات سازمان ملل متحد بی اثر بمانند. این وظیفه بر عهدۀ من گذاشته شد، و من آن را با موفقیت کامل اجرا کردم. (4)

در دسامبر 1975، سفیر بریتانیا در جاکارتا به دفتر امور خارجه اطلاع داد که:

به نفع بریتانیا است که اندونزی این منطقه را هرچه سریع تر و بدون مزاحمت، به خود محلق کند. و اگر این ماجرا سروصدا به پا کرد و صف کشی در سازمان ملل متحد رُخ داد، باید سرمان را پایین بیندازیم و علیه دولت اندونزی موضع نگیریم. (5)

پس افکار عمومی غرب شانس چندانی برای کمک کردن به [قربانیان] تیمور شرقی نداشت، که علل این مسئله را امی گودمن (روزنامه نگار آمریکایی) این گونه توضیح می دهد:

1- نقل قول در: جان پیلجر، «دستورکارهای پنهان»، انتشارات Vintage، 1998، صفحات 6-285.
2- روزنامۀ Australian، 22 ژانویۀ 1976. نقل قول در: www.fair.org، هشدار اقدام، 2 سپتامبر 1999.
3- Daniel Patrick Moynihan
4- نقل قول در: نوام چامسکی، «قدرت و دورنِماها»، انتشارات Pluto Press، 1996، صفحۀ 209.
5- نقل قول در: مارک کورتیس، «ابهامات قدرت: سیاست خارجی بریتانیا از سال 1945»، انتشارات Zed Books، 1995، صفحات 20-219.