نگهبانان قدرت صفحه 161

حرف رایج ارتش اندونزی دربارۀ شهروندان تیمور شرقی این بود که «ما خانواده تان، تا هفتمین نسل، را می کشیم.» (1) البته این یعنی «خشونت بین المللی» به شرط آنکه [واژه] خشونت را بتوان با [واژه] قتل دسته جمعی [به لحاظ کاربرد رسانه ای] مقایسه کرد.

[با وجود این همه خشونت، پس از سال ها] یان تیمبرلیک (2)، در نشریۀ تایمز نوشت که «نیروهای بریتانیا و استرالیا رهبری یک نیروی مداخله گر را بر عهده گرفتند که هدایت کمیتۀ سازمان ملل متحد برای بازسازی تیمور شرقی و آماده سازی آن جهت حکومت خوداتکا را بر عهده داشت.» (3) در واقع، این مداخله اساساً یک طرح استرالیایی بود که پس از حمایت گستردۀ [افکار] عمومی از اهالی تیمور شرقی شکل گرفت؛ اما طرحی بسیار کوچک و بسیار دیر. به گفتۀ نوام چامسکی در آن زمان:

برای ایالات متحده و متحدانش کافی بود که از مشارکت فعال خود [در تسلیح و حمایت اندونزی] دست بردارند، و به رهبر نظامی اندونزی اطلاع دهند که قلمروِ [تیمور شرقی] بنا به تأیید سازمان ملل متحد و دادگاه جهانی، باید حق تعیین سرنوشت خود را داشته باشد. (4)

در روایت دیلی تلگراف از استقلال تیمور شرقیِ «خون آلود»، کریس مک کال (5) (گزارش گر) هیچ اشاره ای به هم دستی غرب در «تاریخ خون بار اخیر این قلمرو» نکرد. (6) با این حال، گزارش بی نام تلگراف در روز قبل از آن، به درستی اشاره کرده بود که:

حملۀ اندونزی در سال 1975 با «پشتیبانی» جرالد فورد (7) رییس جمهور سابق ایالات متحده و وزیر خارجۀ او هنری کیسینجر (8) انجام شد، که کیسینجر در طلیعۀ آن حمله از جاکارتا بازدید کرد.

1- نقل قول در: گودمن، «استثناء حاکمان.»
2- Ian Timberlake
3- «تیمور شرقی از ویرانه های جدیدترین ملت برمی خیزد»، تایمز، 18 می 2002.
4- تیمور شرقی، 4 اکتبر 1999: www.zmag.org/sustainers/content/1999–10/4chomsky.htm
5- Chris McCall
6- «تیمور شرقی خون آلود یک ملت می شود»، دیلی تلگراف، 20 می 2002.
7- Gerald Ford
8- Henry Kissinger