نگهبانان قدرت صفحه 162

کابینه های بعدی ایالات متحده نیز بعد [از این جنایت نیز، با جدیت] از سوهارتو، دیکتاتور اندونزی، در سرکوب خون بار شورشیان، «حمایت» کردند. (1)

دامنۀ این «پشتیبانی» و «حمایت» [هیچ گاه در رسانه های بنگاهی] بررسی نشده بود.

قلمرو فقرزده: محاسبات سیاست عمل گرایانه

پس علت این سکوت چه بود؟ رسانه ها از چه منافعی محافظت می کردند؟

نیویورک تایمز در سال 1999 اشاره کرد که کابینه های متوالی ایالات متحده «با این حساب و کتاب پیش می رفتند که ایالات متحده باید روابط خود با اندونزی (کشوری غنی از منابع معدنی با جمعیتی بالغ بر 200 میلیون نفر) را بر دغدغۀ خود پیرامون سرنوشت سیاسی تیمور شرقی (یک قلمرو کوچک فقرزده با جمعیت 800 هزار نفری) که به دنبال استقلال است، مقدم بدارند.» (2) اما بکر و شانون به نقش نیویورک تایمز در مسکوت گذاشتن آن دوران وحشت بار و بدین ترتیب ترجیح دادن ذخایر معدنی بر دغدغۀ مردم فقرزده، اشاره ای نکردند.

یکی از یادداشت های محرمانه ای که ریچارد وولکات (3) (سفیر استرالیا در جاکارتا) در آگوست 1975 ارسال کرده است، انگیزه های غرب برای تأمین 90 درصد از اسلحه های استفاده شده علیه تیمور شرقی را روشن تر می کند. وولکات توصیه کرد که استرالیا باید حملۀ احتمالی را تأیید کند چرا که برای رسیدن به قرارداد مطلوب جهت کسب سهم از نفت تیمور شرقی «مذاکره با اندونزی راحت تر از مذاکره با پرتغال یا با تیمور شرقی مستقل است.» (4) با اشارۀ رژیم اندونزی مبنی بر تهاجم قریب الوقوع، وولکات یادداشتی محرمانه برای وزارت امور خارجه ارسال کرد و پیشنهاد داد که «اجازه دهیم اوضاع در مسیر خود پیش برود و به نحوی عمل کنیم که تأثیر

1- دیلی تلگراف، 19 می 2002.
2- الیزابت بکر و فیلیپ شنون، «با وجود اهداف دیگر در اندوزی، ایالات متحده به آرامی از تیمور شرقی عبور می کند»، نیویورک تایمز، 9 سپتامبر 1999.
3- Richard Woolcott
4- نقل قول در: پیلجر، «دستورکارهای پنهان»، صفحۀ 256.