نگهبانان قدرت صفحه 167

اما کلن اجازه نداد احساسات جلوی راهش را بگیرد. به نوشتۀ کرک پاتریک سیل (تاریخ نگار)، دستورات رسمی برای سفر دوم به هیسپانیولا در ماه می 1493 از آن رو مهم بودند که «اولین بیانیۀ استراتژی ها و سیاست های استعماری امپراطوری را تشکیل می دادند که در نهایت اروپا را به هر گوشۀ زمین می رساند.» برنامه های کلمب تقریباً همگی در راستای «تشکیل ابزارهای استثمار و تجارت بود و هیچ اشاره ای به اسکان یا دیگر عملکردهای حاکمیت نداشت.» (1) حقوق مردم تاینو (2) اصلاً مسئله محسوب نمی شود؛ هدف، دزدیدن طلای آنها بود.

لاس کاساس (3)، یک شاهد اسپانیایی، می گوید که «حرص و بلندپروازی سیری ناپذیر» انگیزۀ مهاجمانی بود که به قبیله های تاینو مانند «دیوهای وحشی غارت گر حمله کردند... و کشتار، وحشت آفرینی، آزار، شکنجه و تخریب قبیله های بومی» را با «غریب ترین و متنوع ترین روش های خشونت آمیز که هیچ گاه نه دیده و نه شنیده بودیم» در پیش گرفتند. (4) گویا هدف ایشان، نابود کردن روح تاینوها بود. لاس کاساس می گوید:

آنها هر روز شاهد تلف شدن خود بواسطۀ اقدامات خشن و غیرانسانی اسپانیایی ها بودند، اسب هایی که لگدکوب شان می کردند، شمشیرهایی که قطعه قطعه شان می کردند، سگ هایی که جسدهایشان را پاره کرده و می خوردند، زنده به گور می شدند و شکنجه های طاقت فرسا می کشیدند... پس تصمیم گرفتند بی هیچ مقاومتی خود را به دست سرنوشت بداقبال خود بسپارند، خود را به دست دشمن بسپارند تا هرآنگونه که مایل است با آنها رفتار کند. (5)

تقریباً همین صحنه های وحشتناک در دوران حاکمان فرانسوی بعدی هاییتی نیز مستندسازی شده است، حاکمانی که هزاران بردۀ آفریقایی را سوار بر کشتی برای مزرعه داری به این سرزمین آوردند. از آن زمان تا کنون، منطق استثمار جهان سوم توسط غرب اساساً یکسان مانده است: با خشونت و فقر لِه کننده باید امید به زندگی بهتر را در هم کوبید، تا بدان حد که مردمان محلی هر کاری را با هر دستمزدی بپذیرند، و فکر به بهبود وضع خود را از سر بیرون کنند.

1- همان، صفحۀ 127.
2- Taino
3- Las Casas
4- نقل قول در: نوام چامسکی، «سال 501: فتح ادامه دارد»، انتشارات Verso، 1993، صفحۀ 198.
5- همان، صفحات 9-198.