نگهبانان قدرت صفحه 168

به همین دلیل است که جوخه های مرگ، حکام ظالم و سرکوب اقتصادی، ویژگی استاندارد جهان سوم است: امید همواره زاییده می شود و همواره توسط آدم کُش های محلی که در خدمت نخبگان غربی اند کشته می شود. و به همین دلیل است که جریان دائمی سلاح ها از غرب ثروتمند به سوی بدترین متجاوزان به حقوق بشر برجاست. در دهۀ 1980، لارس شولتز (1) (دانش پژوه برجستۀ حقوق بشر در آمریکای لاتین) دریافت که کمک های آمریکا، از جمله کمک های نظامی، «به گونه ای نامتناسب به سمت دولت های آمریکای لاتین جریان دارد، [دولت هایی] که شهروندان خود را شکنجه می دهند... [یعنی] به سمت نسبتاً برجسته ترین متجاوزان به حقوق بشر در این نیم کره.» (2) شولتز می افزاید که «به منظور نابودسازیِ همیشگی تهدیدها[ی احتمالی] علیه ساختار موجود امتیازات اجتماعی-اقتصادی»، وحشت آفرینی در دستورکار قرار گرفت تا «مشارکت سیاسی از سوی اکثریت آماری را از بین ببرد.» (3)

بین سال های 1849 تا 1913، نیروی دریایی ایالات متحده 24 بار وارد آب های هاییتی شد تا از «جان و اموال آمریکایی ها» محافظت کند. حملۀ آمریکا در سال 1915، برده داری را تمام عیار (اما بدون نامِ «برده داری») به هاییتی بازگرداند و قانون اساسی تحمیلی ایالات متحده را در این کشور حاکم کرد که زمام امور را در اختیار بنگاه های آمریکایی می گذاشت. پس از 19 سال حکومت، آمریکا عقب نشینی کرد و ثروت خود را در دستان امانت دار «گارد ملی» قاتلی گذاشت که خود ساخته بود. در نوامبر 1953، ژنرال اسمدلی باتلر (4) منطق مداخله را این گونه تببین کرد:

من سی سال و چهار ماه به عنوان عضو چابک ترین نیروی نظامی کشور، یعنی تکاوران دریایی، خدمت کرده ام... و در این بازه، اکثر اوقات یک نگهبان باکلاس برای کسب وکار کلان، برای وال استریت (5)، و برای بانک دارها بوده ام. به طور خلاصه، باج گیر سرمایه داری بوده ام.

1- Lars Schoultz
2- نقل قول در: چامسکی، «سال 501»، انتشارات Verso، 1993، صفحۀ 120.
3- همان.
4- Smedley D. Butler
5- Wall Street