نگهبانان قدرت صفحه 177

سرنگونی آریستید: انتخابات جنجالی

جان برتراند آریستید به آسوشیتدپرس گفت که در سال 2004 مجدداً (این بار توسط نیروهای نظامی آمریکایی) مجبور شد هاییتی را ترک کند. در جواب این سؤال که آیا به میل خود خارج شده است، جواب داد: «نه. مجبور شدم [هاییتی را] ترک کنم. عناصری به من گفتند که اگر از هاییتی خارج نشوم، پس از مدتی زدن و کشتن را شروع می کنند.» (1)

جفری ساچز (2)، استاد اقتصاد دانشگاه کلمبیا، در مقالۀ «هاییتی، مجدداً مشتعل» (3) نوشت: «اما تقریباً هیچ کس نمی داند که آشوب امروز [هاییتی]، در واشنگتن ساخته شد: با تعمد، بدبینی و اراده. تاریخ به این حرف گواهی خواهد داد.» (4) همان طور که ساچز اشاره کرده است، کابینۀ بوش از سال 2001 سیاست هایی را دنبال می کرد که احتمال سرنگونی آریستید را به دنبال داشتند:

در اوایل سال 2001 با رییس جمهور آریستید در پروتوپرنس (5) (پایتخت هاییتی) دیدار کردم. هوش او، و قصد او برای برقراری روابط خوب با بخش خصوصی هاییتی و آمریکا، مرا تحت تأثیر قرار داد.

هاییتی مشخصاً سرخورده بود: فقرزده ترین کشور نیم کرۀ غربی، که استانداردهای زندگی اش با جنوب صحرای آفریقا برابری می کند، با این تفاوت که سفر هوایی از آنجا به میامی فقط چند ساعت طول می کشد. امید به زندگی 52 سال است. کودکان دچار گرسنگی مزمن هستند. (6)

ساچز، پس از بازگشت به واشنگتن، با مسؤولان ارشد صندوق بین المللی پول، بانک جهانی، بانک توسعۀ قارۀ آمریکا و سازمان دولت های قارۀ آمریکا صحبت کرد. وی می گوید که انتظار داشت این سازمان ها به کمک هاییتی بشتابند. اما این گونه نبود:

1- الیوت مک لافین، آسوشیتدپرس، 1 مارس 2004.
2- Jeffrey Sachs
3- Haiti, again, is ablaze
4- ساچز، «باد زدن شعله های آشوب سیاسی در هاییتی»، مجلۀ Nation، 28 فوریۀ 2004.
5- Port-au-Prince
6- همان.