نگهبانان قدرت صفحه 178

برعکس، با شگفتی دیدم که همۀ آنها کمک هایشان را با توجیه مبهم «دستورات آمریکا» تعلیق کرده اند. ظاهراً آمریکا به خاطر برخی بی نظمی ها در انتخابات مجلس سال 2000، مایل به کمک به هاییتی نبود و اصرار داشت که آریستید پیش از هرگونه کمک با اپوزیسیون سیاسی به صلح برسد.

موضع ایالات متحده، مضحک بود. آریستید با پیروزی چشم گیر و بی شک و شبهه [در 1990] رییس جمهور شده بود... حتی تردیدی دربارۀ نتایج انتخابات مجلس سال 2000 وجود نداشت: مجدداً حزب آریستید با اختلاف زیاد پیروز شده بود. (1)

دو انتخابات در ماه های می و نوامبر 2000 برگزار شد. احزاب سیاسی مختلف، از جمله حزب لاوالاس (2) متعلق به آریستید، در انتخابات ماه می رقابت کردند. آریستید بر پارلمان جدید مسلط شد: 19 صندلی از کرسی های سنا و 72 صندلی از 82 کرسی مجلس پایین تر را به خود اختصاص داد. دویست ناظر بین المللی انتخابات را رضایت آمیز دانستند. پیتر هالوارد (3)، از کینگز کالج (4) در لندن، در گاردین نوشت:

گزارش جامع و متقاعدکنندۀ «ائتلاف بین المللی ناظران مستقل» گفت که «انتخابات سالم و صلح آمیز در سال 2000 انجام شد»، و در مقایسه با انتخابات ریاست جمهوری که همان سال در ایالات متحده برگزار شد، انتخابات [هاییتی] یک الگو بود. (5)

پس چرا سازمان دولت های قارۀ آمریکا، این انتخابات را «مخدوش» می دانست؟

چون وقتی حزب لاوالاس متعلق به آریستید 16 صندلی از 17 کرسی سنا را بُرد، آن سازمان روش محاسبۀ درصد آراء را زیر سؤال برد. جالب اینجاست که پیش از انتخابات، نه ایالات متحده و نه آن سازمان این روش را نادرست ننامیده بودند. (6)

1- همان.
2- Lavalas
3- Peter Hallward
4- King’s College
5- «چرا مجبورند آریستید را در هم بکوبند»، گاردین، 2 مارس 2004.
6- همان.