نگهبانان قدرت صفحه 18

انتقادی از گراهام دادمن (1) (دبیر اداره کنندۀ نشریۀ سان) نشد: هیچ کس به خاطر افزایش خطرات جانی علیه قوای بریتانیا جنجال راه نینداخت، و هیچ کس خواستار کناره گیری یا اخراج دادمن نشد.

ظهور و ترقی راحت روزنامه نگاری حرفه ای

یک واقعیت قابل توجه آن است که مفهوم مدرن «عینیّت» در روزنامه نگاری، فقط اندکی بیش از 100 سال عمر دارد. قبل از آن، گفته می شد که روزنامه نگاران باید عامّه را هم ترغیب و هم آگاه کنند. تا وقتی که عامّه می توانست از دامنۀ وسیعی از نظرات دست به انتخاب بزند، هیچ کس نگرانی حزب گراییِ روزنامه ها نبود. و هیچ کس تردیدی نداشت که مطبوعات تجاری، سخن گوی مالکان ثروتمند خود هستند.

در سال 1863، فردیناند لازال (2) (بنیان گذار اولین حزب کارگر مستقل آلمان) بُرهه ای را شناسایی کرد که در آن، مبطوعات به تشکیلاتی منفعت طلب تبدیل شد که هدف اصلی اش «سود» بود:

از آن لحظه به بعد، برای افرادی که استعداد پول سازی داشتند یا برای ناشرانی که می خواستند ثروتی به هم بزنند، روزنامه به یک سرمایه گذاری بسیار سودمند تبدیل شد... از آن لحظه به بعد، روزنامه ها هرچند ظاهرِ «مبارزان راه ایده ها» را حفظ کردند، اما از آموزگار و معلم مردم به کاسه لیس ثروت مندان و مشترکان بورژوای خود و سلایق ایشان تبدیل شدند. بنابراین، دست برخی روزنامه ها توسط مشترکان فعلی بسته شده است و دست برخی دیگر توسط مشترکان بالقوه ای که انتظار دارند جذب کنند؛ اما هر دوی اینها پایبند بنیان مالی واقعی این کسب وکارند: یعنی تبلیغات. (3)

هنری آدامز (4) (نویسندۀ آمریکایی) در ابتدای دهۀ 1900 نوشت: «مطبوعات، کارگزاران استخدامیِ یک نظام پول محور هستند، و تنها دلیل راه اندازی آنها، دروغ گویی در جایی است که به منافع مربوط می شود.» (5)

1- Graham Dudman
2- Ferdinand Lassalle
3- نقل قول در: جان تئوبالد، «رسانه ها و تاریخ سازی»، انتشارات Ashgate، 2004، ص. 23.
4- Henry Adams
5- نقل قول در: کریستینا بورجسون، «درون چرخ وفلک: روزنامه نگاران پیش رو، اسطورۀ مطبوعات آزاد را افشا می کنند»، انتشارات Prometheus Books، 2002، ص. 366.