نگهبانان قدرت صفحه 191

در مقاله ای در دیلی میل، اسلر همین ایده را دنبال می کند و ریگانِ «عاری از خودخواهی» را به مانند یک استاد خودیاری ترسیم می کند:

در رأس آن، رونالد ویلسون ریگان تجسم بهترین روح آمریکایی بود: این باور خوش بینانه که مشکلات حل شدنی هستند و حل خواهند شد، اینکه فردا روز بهتری خواهد بود، و اینکه فرزندان ما ثروتمندتر و شادتر از ما خواهند بود. (1)

اسلر می گوید سیاست ریگان «لیبرال» بود و متفکرانه می افزاید: «آنچه ریگان در روشن فکری کم داشت، با ظاهر و اخلاق خوبش جبران می شد.» (2)

جالب است یادآوری کنیم که در دسامبر 2003، گاردین گزارش داد که روزنامه نگاران و مجریان ارشد بی بی سی از نظر دادن پیرامون «امور جاری و مسائل جنجالی» در ستون های روزنامه ها و مجلات منع شده بودند. جیسون دینز (3) نوشته بود که روزنامه نگاران می توانند دربارۀ «مقاله های غیرجنجالی و مرور غذا، فیلم و موسیقی» قلم بزنند. (4) مت ولز (5) دو روز بعد اشاره کرد که محتوای بعضی ستون ها دردسرسازتر است. روشن شد که اندرو مار می تواند ستون روزنوشت های خود در دیلی تلگراف را ادامه بدهد به شرط آنکه به «مسائل فرهنگی» بسنده کند. (6)

معنای واقعی ممنوعیت بی بی سی زمانی به درستی روشن می شود که به حرف های اسلر دقت کنیم: یک پروپاگاندای بسیار جنجالی و البته عمیقاً اهانت آمیز، اما ترویج گرِ یک جهان بینی میهن پرستانه و هم سازِ قدرت مندان، که به همین دلیل بی بی سیِ مدعی بی طرفیِ آن را «غیرجنجالی» می داند. اما اگر قدری از واقعیت هایی که در ادامه آورده ایم در مقالۀ اسلر در دیلی میل می آمد، چشم هایمان از تعجب گرد می شد.

1- «ارتباط گر بزرگ»، دیلی میل، 7 ژوئن 2004.
2- همان.
3- Jason Deans
4- «بی بی سی ممنوعیت ستون نویسی را تأیید می کند»، گاردین، 16 دسامبر 2003.
5- Matt Wells
6- ولز، «رویز میلارد، گزارش گر هنری، به خاطر گزارش گری [املاک و مستغلات محلۀ] فلیت استریت، از بی بی سی می رود»، گاردین، 18 دسامبر 2003.