نگهبانان قدرت صفحه 196

اکنون ببینیم این «اولین محافظه کار واقعاً شاد» چه بلایی سر آمریکای مرکزی آورد.

کشتن کافی نیست

خنده ها، ارتباط خوب، ظاهر پسندیده و شعار مبارزه با کمونیسم را فراموش کنید؛ اهداف اصلی سیاست قدرتِ ایالات متحده در آمریکای مرکزی به روشنی در اسناد دولت آمریکا مطرح شده اند که در سال 1954، «شورای امنیت ملی» طی یک یادداشت فوق سری با عنوان «سیاست ایالات متحده در قبال آمریکای لاتین» (NSC 5432) آنها تدوین نمود.

این سند توضیح می داد که بزرگ ترین تهدید منطقه ای علیه منافع ایالات متحده، «روند موجود در آمریکای لاتین به سوی رژیم های ملی گرا» بود که در واکنش به «تقاضای عامّه برای بهبود فوری استانداردهای پایین زندگی توده ها» و جهت گیری تولید به سمت نیازهای داخلی، پدید آمده بود. بنا به گزارش این سند، این روند مستقیماً با سیاست ایالات متحده در تناقض بود که سعی در «تشویق [و ترویج] محیطی مساعد برای سرمایه گذاری خصوصی» داشت و می بایست کشورهای آمریکای لاتین را «تشویق می کرد» تا «اقتصادهای خود را بر مبنای نظام بنگاه های خصوصی بنیان نهند، و لذا جوّ سیاسی و اقتصادی مساعدی برای سرمایه گذاری خصوصیِ سرمایه های داخلی و خارجی پدید آورند»، از جمله اینکه [این جوّ می بایست] «فرصت کسب بازده، و در مورد سرمایه های خارجی، فرصت خارج کردن [عایدات] بازده منطقی» را تضمین کند.

به بیان دیگر، سیاست ایالات متحده در آمریکای لاتین ربطی به ضدیت با کمونیسم نداشت؛ بلکه به کنترل منابع طبیعی و انسانی جهان سوم به نفع بنگاه های غربی و به ضرر مردم بومی مربوط می شد. از آن زمان به بعد، اسناد داخلی ایالات متحده بارها این اصول را تکرار کرده اند.

دوران هشت سالۀ ریاست جمهوری ریگان (89-1981) یک حمام خون گسترده [در آمریکای لاتین] به راه انداخت چرا که واشنگتن با حمایت مالی، تسلیحاتی و تدارکاتی از زیردستان دیکتاتور خود [در مقام حاکمان کشورهای آمریکای لاتین] و جوخه های مرگ راست گرایی حمایت می کرد که با ملی گرایی مستقل در آمریکای