نگهبانان قدرت صفحه 199

یک زن روستانشین را می گوید که یک روز وقتی به خانه می رسد می بیند سه فرزند، مادر و خواهرش دور میز غذاخوری نشسته اند، سرهای بُریدۀ آنها به دقت روبرویشان بر روی میز قرار گرفته است، و دست هایشان روی سرها مانده «انگار که سرشان را لمس می کنند.» قاتلان (اعضای گارد ملی السالوادور که ایالات متحده از ایشان حمایت می کرد) سعی کرده بودند سر یک کودک 18 ماهه را ثابت نگه دارند، پس دست هایش را به سرش میخ کوب کرده بودند. یک کاسۀ بزرگ پلاستیکی پر از خون وسط میز گذاشته شده بود.

نوام چامسکی می نویسد:

به گفتۀ پدر سانتیاگو، صحنه های خوفناک از این دست کاملاً معمول بوده اند. جوخه های مرگ در السالوادور فقط مردم را نمی کشند: بلکه سرها را می برند، روی نیزه می گذارند و صحنه آرایی می کنند. پلیس خزانه داری السالوادور فقط شکم مردان را نمی درد؛ بلکه آلت های جنسی شان را درون دهان شان فرو می کند. گارد ملی فقط به زنان السالوادور تجاوز نمی کند؛ بلکه رَحِم آنها را درآورده و روی صورت شان می کشد. کشتن کودکان کافی نیست؛ بلکه اجسادشان روی سیم خاردار کشیده می شود تا گوشت از استخوان جدا شود، و والدین وادار به دیدن این صحنه ها می شوند. (1)

در سال 1982 الکساندر هیگ (2) (وزیر دفاع ایالات متحده)، در یک نمونۀ کلاسیک از شوروی هراسی (3)، با قاطعیت گفت شواهد «سنگین و غیرقابل انکار» دارد که نشان می دهند چریک ها از خارج السالوادور کنترل می شوند. (4) با این حال، یک گزارش گر نیویورک تایمز از خوزه ناپلئون دوارت (5) (رهبر سابق السالوادور) پرسید که چرا چریک ها در آن کشور حضور دارند. دوارت این دلیل را ذکر کرد:

1- همان.
2- Alexander Haig
3- Red Scare: این واژه که به معنای «ترس از [ارتش] سرخ» است، به دو بازۀ جریان های ضدکمونیستی در ایالات متحده اشاره دارد: 1919 تا 1921 (ترس از انقلاب کارگری و رادیکالیسم سیاسی) و 1947 تا 1957 (ترس از اثرگذاری کمونیست ها بر جامعه و نفوذ آنها در دولت فدرال). - مترجم
4- نقل قول در: ویلیام بلوم، «کشتنِ امید: مداخله های ارتش ایالات متحده و سیا از زمان جنگ جهانی دوم»، انتشارات Common Courage Press، 1995، صفحۀ 363.
5- Jose Napoleon Duarte