نگهبانان قدرت صفحه 200

پنجاه سال دروغ، پنجاه سال بی عدالتی، پنجاه سال سرخوردگی. این تاریخ مردمی است که تا سرحد مرگ گرسنگی کشیده اند و در مصیبت زندگی می کنند. پنجاه سال است که یک عدۀ معدود تمام قدرت، تمام پول، تمام شغل ها، تمام آموزش و تمام فرصت ها را در دست دارند. (1)

همانند نقاط دیگر جهان سوم، فقر شدید و استثمار عریان (نه طراحی های شوروی) محور مناقشه بود، که حتی رابرت وایت (2) (سفیر ایالات متحده در السالوادور) نیز این دیدگاه را تأیید کرد: «علت بروز وضعیت انقلابی در السالوادور، حضور یکی از خودخواه ترین حکومت های هزارفامیل دنیا در کنار یک نیروی امنیتی فاسد است...» (3)

این یک نمونه از آن کمونیسمی است که شورشیان حمایت شده از سوی آمریکا، به قول ساندی میرر، با آن می جنگیدند. یا به قول پیرو گلیجز (4)، «همان طور که سرخ پوست را وحشی بی رحم می نامیدند تا توجیهی برای استثمار او دست و پا کنند، آنهایی که به دنبال اصلاحات اجتماعی بودند نیز کمونیست نامیده می شدند تا توجیهی برای آزارشان فراهم شود.» (5)

گروه «انصاف و دقت در گزارش گری» (FAIR)، پایگاه دیده بان رسانه های آمریکایی، گزارش داد که با جستجو در روزنامه های بزرگ آمریکایی در روزهای پس از مرگ ریگان، واژۀ «جوخۀ مرگ» فقط پنج بار در ارتباط با او استفاده شده بود: دو بار در یادداشت های تفسیری و دو بار در نامه به سردبیران. قابل توجه آنکه در یک مورد، «جوخه های مرگ» بخشی از میراث ریگان ذکر شده بودند. سه شبکۀ سخن پراکنی، CNN و Fox اصلاً هیچ اشاره ای به جوخه های مرگ نکردند. (6) در زمان نوشتن این کتاب (آوریل 2005)، وب سایت روزنامه های گاردین/ابزرور برای بازۀ 1998 تا اکنون، 180 مقاله حاوی واژه های «صدام و حلبچه» را نشان می دهد؛ [در حالی که] واژه های «ریگان و جوخه های مرگ» در همین بازه فقط 15 بار ذکر شده اند.

1- همان، صفحۀ 353.
2- Robert White
3- همان، صفحات 5-364.
4- Piero Gleijeses
5- «سیاست و فرهنگ در گوآتمالا»، انتشارات دانشگاه میشیگان، 1988، صفحۀ 392.
6- مشاورۀ رسانه ای: «ریگان: اسطورۀ رسانه ای و واقعیت»، 9 ژوئن 2004: www.fair.org