نگهبانان قدرت صفحه 206

پان امریکن» (1) برآورد کرد که در میان 850 هزار کودکی که سالانه در آمریکای مرکزی به دنیا می آیند، 100 هزار نفر پیش از سن پنج سالگی می میرند و دو سوم باقیماندگان نیز از سوءتغذیه و مشکلات رشد جسمی و روحی دست به گریبان خواهند بود. (2) همۀ این اتفاقات در همسایگی ثروتمندترین و قدرتمندترین ملت تاریخ رُخ می داد: ملتی که به ما می گویند مایل است میلیاردها دلار و صدها انسان را فدا کند تا «دموکراسی» در آن سوی دنیا، عراق، برقرار شود.

گاردین بی هیچ اشاره ای به این موارد، به ما می گوید که ریگان «امروزه عمدتاً برای سیاست های اقتصادی اش در زمینۀ کاهش مالیات، نقش اش در خاتمه دادن به جنگ سرد، و توانایی اش به ایجاد حس خوب در آمریکا پس از آشفتگی های ویتنام، [مشکلات] حقوق شهروندی [در دهه 60 میلادی] و واترگیت، به یاد آورده می شود.» (3)

دبیران ایندیپندنت اشاره کردند که «مداخلۀ ریگان در آمریکای مرکزی شرم آور بود» اما هیچ اشاره ای به تعداد کشته شدگان نداشتند: آن قتل عام ها صرفاً «نقطۀ ضعف» ریاست جمهوری ریگان بود، چیزی که «سرجمعِ ... نقص های» سیاست خارجی اش بود. (4) فرض کنید ایندیپندنت گفته بود که هولوکاست، سرجمعِ «نقص های» سیاست خارجی نازی ها بود. همان طور که توماس کاروترز (پاراگراف های قبل) اشاره کرده است، اگر تناسب ببندیم، ریاست جمهوری ریگان واقعاً به منزلۀ هولوکاستی برای مردم نیکاراگوئه بود.

روپرت کورن وِل (5)، دبیر ایندیپندنت در واشنگتن، «شکایت های تند و خطاهای مرگ بارِ» سیاست خارجی آمریکا در منطقه را تأیید می کند. اما «این ها مسئله نیستند» چون «بهتر است دربارۀ آقای ریگان با دو معیار متفاوت قضاوت کنیم.» معیار اول عبارت است از «تفاوت میان آمریکایی که او در ژانویۀ 1981 تحویل گرفت و آمریکایی که او هشت سال بعد به دست جورج بوش پدر داد.» معیار دوم، «تغییری است که او در سیاست و

1- Pan American Health Organization
2- سزار چلالا، «مصیبت بهداشتی آمریکای مرکزی»، کریستین ساینس مانیتور، 2 و 22 مارس 1990.
3- سرمقاله، «رییس جمهوری با ته رنگِ رُز.»
4- سرمقاله، «دستاوردهای رونالد ریگان نباید چشمان ایالات متحده را به روی شکست های دوران ریاست جمهوری او ببندد»، ایندیپندنت، 7 ژوئن 2004.
5- Rupert Cornwell