نگهبانان قدرت صفحه 21

در جولای 2004، نیک رابینسون (1) (دبیر سیاسی شبکۀ ITV News) در روزنامۀ تایمز (2) دربارۀ جنگ سال 2003 عراق نوشت:

پیش از اوج گیری آن منازعه، بمباران شکایت هایی روی سر من و بسیاری همکارانم می بارید که می گفتند سخن گوی آقای بلر شده ایم. این شکایت ها می خواستند بدانند که چرا ما بی هیچ سؤال و جوابی، اخطار او که «صدام یک خطر است» را گزارش دادیم؟ آیا آنچه اسکات ریتر (3) یا هانس بلیکس (4) گفته بودند را نخوانده بودیم؟ همیشه یک جواب می دادم. وظیفۀ من، گزارش دادن چیزهایی بود که صاحبان قدرت می گفتند یا می کردند... این همۀ کاری است که کسی در شغل من انجام می دهد.» (5)

دوم، روزنامه نگاران توافق کردند که برای توجیه پوشش یک ماجرا، به یک «قلاب خبری» (یک رویداد دراماتیک، اعلامیۀ رسمی یا انتشار یک گزارش) نیاز است. این نیز قویاً به نفع منافع بنگاهی بود، چرا که ایشان بسیار بیشتر از گروه های ناراضیِ حاشیه ای می توانستند «قلاب» لازم را تولید کنند.

در نهایت، فشار سیاست «چماق و هویج» از طرف تبلیغ گران، انجمن های تجاری و احزاب پیش روی سیاسی می توانست روزنامه نگاران بنگاهی را از برخی مسائل به سوی مسائل دیگر سوق دهد. روزنامه ها که برای 75 درصد از درآمد خود به تبلیغ گران بنگاهی وابسته اند، کمتر ممکن است اثرات مخرّب این بنگاه ها بر سلامت عمومی، جهان سوم و محیط زیست را به جدّ در کانون توجه خود قرار دهند.

1- Nick Robinson
2- Times
3- Scott Ritter
4- Hans Blix
5- «از طراح صحنه پرسیدم: آخرین باری که اینجور فریاد زدی را یادت می آید؟»، تایمز، 16 چولای 2004