نگهبانان قدرت صفحه 210

دسترسی پیدا می کنند.» (1) این نوکرمآبی پشت یک پیش فرض ظاهرفریب پنهان می شود: اینکه باید احترامی قریب به «حرمت گذاشتن» برای نخست وزیرها و رؤسای جمهور قائل شد. طرح کردن مسؤولیت آنها در جنایات جنگی و مرگ های دسته جمعی کاری «غیرمحترمانه» یا حتی «بی احترامی» محسوب می شود.

در اکتبر 2002، در صفحۀ اول گاردین، پاترک وینتور (2) (خبرنگار ارشد سیاسی) دربارۀ یک سخنرانی بیل کلینتون نوشت:

دیروز بیل کلینتون یک نطق سحرآمیز در کنفرانس حزب کارگر داشت... در یک سخنرانی ظریف و بسیار متوازن... آقای کلینتون در صحبت 50 دقیقه ای خود ذهن هیئت های نمایندگی حاضر در وینترگاردنز (3) بلک پول (4) را تسخیر کرد. حاضران در انتها دو دقیقه و نیم ایستاده برای او کف زدند... از آنجا که کوین اسپیسی (5) (دوست او و بازیگر برندۀ اسکار) نیز در جلسه حاضر بود کلینتون شمّه ای از هالیوود نیز به جلسه آورده بود، اما ناظران آن سخنرانی را یکی از اثرگذارترین سخنرانی های تاریخ کنفرانس های حزب توصیف کردند. (6)

سرمقالۀ گاردین در همان روز بی پرواتر به تقدیر از این سخنرانی پرداخت:

با لحنی صمیمی و تقریباً سخن ورانه، بیل کلینتون از روی یادداشت هایش به مانند یک استاد واقعی سیاست سخنرانی کرد... برای ارزیابی این سخنرانی، پنج ستاره کفایت نمی کند... عجب سخنرانی! عجب سخنران حرفه ای! و [پایان دوران ریاست جمهوری او] چه ضایعه ای است برای رهبری آمریکا و دنیا. (7)

1- نقل قول در: شارون بدر، «چرخ جهانی: حملۀ بنگاهی به محیط زیست گرایی»، انتشارات Green Books، 1997، صفحۀ 199.
2- Patrick Wintour
3- Winter Gardens
4- Black Pool
5- Kevin Spacey
6- «کلینتون به حزب [کارگر] می گوید بلر مردی است که می توان به او اعتماد کرد»، گاردین، 3 اکتبر 2002.
7- سرمقاله، «برنامۀ هواخواه کلینتون نشان می دهد نبودِ او چه ضایعه ای برای ایالات متحده است»، گاردین، 3 اکتبر 2002.