نگهبانان قدرت صفحه 213

کانون توجه مقالۀ گاردین، شهرت جهانی کلینتون بود. راسبریجر و فریدلند با هیجان نوشتند که رییس جمهور سابق «هنوز زمانش با سطح استاندارد زمان کلینتونِ رئیس جمهور تنظیم می شود» و گفتند: «دست یاران در اتاق کنفرانس هتل بی نام حاضر می شوند تا بگویند که رییس جمهور نیم ساعت دیر می آید. رقبای سیاسی در ابتدا کلینتون را چابی بابا می نامیدند، یکی از آن پسرهای خوب قدیمی جنوب آمریکا، علاقمند به هله هوله و خوش اندام» و غیره.

در میانۀ این توجهات تملق آمیز به شهرت و سبک زندگی، راسبریجر و فریدلند 616 کلمه به سیاست های کلینتون دربارۀ عراق (بزرگ ترین بحران سیاسی عصر ما) و 1251 کلمه به ماجرای مونیکا لوینسکی اختصاص دادند. هیچ اشاره ای به مسؤولیت کلینتون در مرگ بیش از یک میلیون شهروند عراقی (از جمله 500 هزار کودک زیر پنج سال) در نتیجۀ تحریم ها نشد. در این مقاله بخش های مجزایی به «مواجهه با پدربزرگ»، «پسربچۀ چاق بودن» و «نفوذ مادربزرگش» اختصاص یافته بود. اما در مقالۀ 5347 کلمه ای اصلاً کلمۀ «تحریم» نیامده بود.

از این نوع پوشش خبری چه کسی می تواند حدس بزند که، به تعبیر جان پیلجر، «در جدول رده بندی مرگ و تخریب، کلینتون دست بوش را هم از پشت بسته است؟» (1)

وقتی دریچۀ رسانه از جاناتان فریدلند (نویسندۀ مشترک مقاله) پرسید که چرا مسؤولیت کلینتون در مرگ ومیر دسته جمعی را نادیده گرفته است، او جواب داد: «به عنوان یک روزنامه نگار، مطمئنم درک می کنید که هیچ گاه فضای کافی برای گنجاندن همۀ مطالب دلخواه نیست.» (2)

همچنین دریچۀ رسانه از سم اینگلبی (3) (نویسندۀ روزنامۀ ایندیپدنت) توضیح خواست که مقاله ای 2000 کلمه ای دربارۀ کلینتون نوشته بود بدون آنکه تحریم های عراق را ذکر کند. (4) اینگلبی نیز واژۀ «تحریم» را در مقاله اش ذکر نکرده بود. او پاسخ داد: «هدف مقالۀ من، پوشش دو مصاحبه ای بود که کلینتون با تایم و CBS داشت و بر

1- «بوش یا کری؟ خوب که نگاه کنید، خطر یکسان است»، مجلۀ نیو استیتسمن، 4 مارس 2004.
2- ایمیل به دیوید کرومول، 21 ژوئن 2004.
3- Sam Ingleby
4- «لِم های ریاست جمهوری بیل: مردخو و زن صفت باشید»، ایندیپندنت، 22 ژوئن 2004.