نگهبانان قدرت صفحه 215

یک روز پس از «مصاحبۀ اختصاصی» گاردین، کلینتون صحبتی شفاف اگرچه نه اختصاصی، با دیوید دیمبلبی (1) (مجری شبکۀ بی بی سی) داشت. کلینتون گفت: «من در دوران ریاست جمهوری ام اینجور حساب وکتاب می کردم: آیا مردم شغل بیشتری دارند؟... جایگاه ما در جهان چیست؟ آیا صلح و آبادانی و امنیت را پیش برده ایم یا نه؟» (2) در جواب مردی [منظور بیل کلینتون] که به تعبیر 70 عضو کنگرۀ ایالات متحده، «کودک کشی در عراق را به عنوان سیاست جا زده بود» (3)، دیمبلبی حتی یک کلمه نگفت.

البته کلینتون، در اقدامی قابل توجه، دیمبلبی را به خاطر توجه بیش از حد به ماجرای رسوایی لوینسکی سرزنش کرد: دیمبلبی 25 درصد از مصاحبه را به این مسئله اختصاص داد و واژۀ «سکس دهانی» را سه بار ذکر کرد. کلینتون گفت که محور مصاحبه باید مسائل جدی بشردوستانه باشد، مثلاً اینکه او در مقام ریاست جمهوری «یک میلیون نفر را در کوزوو به خانه آورد.» در ادامۀ مصاحبه، دیمبلبی تأیید کرد که کلینتون «برای استفاده از بمباران جهت نجات کوزوو» آماده بوده است. در واقع، همان طور که در فصل 6 اشاره شد، اخراج دسته جمعی مردم از کوزوو پس از آغاز بمباران های کلینتون و بلر در 24 مارس 1999 شروع شد. اما بنا به همان «طنز تلخِ» روزنامه نگاری منبع محور، دیمبلبی اشاره ای به این واقعیت نکرد.

در بحث پیرامون عراق، کلینتون گفت که در دسامبر 1998 «صدام بازرسان را بیرون انداخت تا ما را وادار کند تحریم ها را برداریم.» دیمبلبی مجدداً این ادعا را به چالش نکشید. (برای جزئیات بیشتر به فصل 3 مراجعه کنید.)

دیمبلبی دربارۀ رواندا از کلینتون سؤال کرد. کلینتون شکستش در توقف قتل عام را این گونه توضیح داد: «تا حدی به خاطر اینکه حواس مان در آن زمان به مسئلۀ هاییتی بود، که قتل عام های گسترده در آن جریان داشت، و سعی می کردیم به آنجا برویم.» دیمبلبی مجدداً می توانست اشاره کند که قاتلان از حمایت آموزشی و مالی ایالات متحده برخوردار بودند و بنا به دستور ایالات متحده، یک جنبش دموکراتیک جمعی را قتل عام می کردند (برای جزئیات به فصل 8 مراجعه کنید). [اما] دیمبلبی [باز هم] چیزی نگفت.

1- David Dimbleby
2- «مصاحبۀ کلینتون»، برنامۀ ویژۀ پانوراما، 22 ژوئن 2004: http://news.bbc.co.uk
3- نقل قول در: جان لانکستر و کلوم لینچ، «ایالات متحده به دنبال آسان کردن تحریم های عراق؛ افزایش فشارها برای کمک بشردوستانه»، واشنگتن پست، 25 فوریۀ 2000.