نگهبانان قدرت صفحه 216

واقعیت بدیهی تر و درست تر از آن است که رسانه های جمعی بتوانند انکارش کنند: روزنامه نگاران نخبه از سیاست مداران نخبه حمایت می کنند. و روزنامه نگاران نخبه، به نوبۀ خود، از حمایت یک نظام رسانه ای بنگاهیِ جامعه گریز برخوردارند که در وضعیت موجود گیر افتاده است و به حرص و طمع خدمت می کند: سودآوری به هزینۀ نابودی مردم، و نابودی واقعیت.

این همان واقعیت وقیحی است که مارتین کتل (1) (ستون نویس گاردین) «گوش خراش و مقابله ای تر شدنِ مطبوعات گوش خراش و مقابله ای» می نامد و جان لوید (دبیر سیاسی سابق نیواستیتسمن) می گوید «حمله و تردید دائمی روزنامه نگاری علیه سیاست مداران» است. (2)

پس جای تردیدی در واقعیت نمی ماند وقتی که تسا جوول (3) (وزیر فرهنگ) در یک مراسم اهدای جوایز رسانه ای می گوید: «تیم های مستعد و شجاع گزارش گران، تولیدکنندگان و پرسنل فنی، اخباری را که باید بدانیم، برایمان می آورند... سال 2001 نشان داد که این وظیفه هیچ گاه ساده تر نمی شود، انتظارات بیشتر می شوند، و استانداردها روز به روز بالاتر می روند.» (4)

1- Martin Kettle
2- کتل، «من که هستم که به شما بگویم دربارۀ سیاست چه فکری بکنید»، گاردین، 22 ژوئن 2004؛ لوید، «چه کسی واقعاً کشور را می چرخاند»، گاردین، 21 ژوئن 2004.
3- Tessa Jowell
4- برنامۀ جوایز آکادمی تلویزیون بریتانیا، شبکۀ ITV، 22 آوریل 2002.