نگهبانان قدرت صفحه 220

به نظر ما، پرسش های کافی در میان افکار عمومی آمریکا ایجاد کرده ایم تا از توافق پیرامون هرگونه آمار، اهداف یا جداول زمانی برای کاهش انتشار گازها در اینجا جلوگیری کنیم... آنچه ما انجام می دهیم، و به گمان مان در آن موفق بوده ایم، وقت خریدن برای صنایع مان با برگزاری این گفتگوها است. (1)

به طور مشابه، انجمن ملی صنعت کاران ایالات متحده (2) که نمایندۀ بخش عمدۀ صنایع این کشور است، با روراستی در نامه ای به جورج بوش در سال 2001 نوشت:

آقای رییس جمهور عزیز

از جانب 14 هزار شرکت عضو انجمن ملی صنعت کاران (و 18 میلیون نفری که در آمریکا ساخت وتولید می کنند) از مخالفت شما با پروتکل کیوتو تشکر می کنیم چرا که 80 درصد دنیا را معاف می کرد و آسیب جدی به ایالات متحده وارد می ساخت. (3)

همچنین سایت این انجمن افزود: «انجمن قویاً مخالف پیمان [کیوتو] است... رییس جمهور بوش نیز با کیوتو مخالف است و هم اکنون رویکردی منطقی تر نسبت به تغییرات اقلیمی را دنبال می کند.» (4)

اتاق بازرگانی ایالات متحده، دیگر بازیگر بلندآوازۀ عرصۀ کسب وکار آمریکا، در نامه ای به رییس جمهور این کشور اعلام کرد: «گرمایش جهانی مسئلۀ مهمی است که باید مد نظر قرار گیرد؛ اما پروتکل کیوتو یک معاهدۀ مخدوش است که به نفع ایالات متحده نیست.» (5) وب سایت اتاق بازرگانی اشاره کرد که این سازمان بزرگ ترین فدراسیون کسب وکار دنیا و نمایندۀ بیش از «سه میلیون بنگاه و سازمان در اندازه ها، بخش ها و منطقه های مختلف» است.

1- نقل قول در: پائول براون، «در گفتگوهای گرمایش جهانی، دما افزایش می یابد»، گاردین، 5 دسامبر 1997.
2- U.S. National Manufacturers Association
3- مایکل بارودی، معاون انجمن ملی صنعت کاران، نامه به رییس جمهور دربارۀ پروتکل کیوتو، 16 می 2001: www.nam.org
4- وب سایت www.nam.org، 19 ژوئن 2001.
5- وب سایت www.uschamber.org، 19 ژوئن 2001.