نگهبانان قدرت صفحه 233

از براون پرسیدیم که آیا نگران نیست که پا گذاشتن روی دم صاحبان قدرت، خطر اخراج او را به دنبال داشته باشد؟ آیا او و همکارانش احساس نمی کنند باید زنگ خطر را در این باره به صدا درآورند، یعنی فشارهایی را افشاء کنند که گزارش گری صادقانه، کامل و دقیق در روزنامه اش را به خطر می اندازند؟

در نهایت براون گفت که «فکر نمی کنم حمله کردن یا نکردن ما به آنها اساساً اثر چندانی بر اینکه به ما تبلیغ بدهند یا ندهند داشته باشد.» این حرف اصلاً معتبر نیست. در واقع، تبلیغات حدود 75% درآمد مطبوعات را تشکیل می دهند. پس جای تعجب نیست که در این روزنامه های «جدی» جای انتقاد منفی از تبلیغ دهندگان بزرگ خالی است. مشخصاً چنین انتقادی می تواند موفقیت تبلیغ را به خطر اندازد، تبلیغ گر را از روزنامه بیگانه کند، و بدین ترتیب درآمد تبلیغاتی را در اختیار رقباء بگذارد. اگر براون از بنگاه های سوخت های فسیلی که به گاردین تبلیغ می دهند آن گونه که حق شان بود انتقاد می کرد، گاردین به عنوان یک نهاد تجاری دیگر وجود خارجی نداشت.

دیوید بارسامین (1) (نویسنده و مجری تلویزیونی) از رالف نادر (2) پرسید: «از آنجا که بنگاه های بسیار بزرگ حامی مالی رسانه ها هستند، آیا غیرمنطقی نیست که رسانه ها حتی دربارۀ قدرت بنگاه ها بحث کنند؟» پاسخ نادر از این قرار بود: «خیلی غیرمنطقی است... هر سال چند نمونۀ معدود به انتقاد از خودروسازها می پردازند، و خودروسازها هم علناً تبلیغ های خود را از ایستگاه های رادیویی و تلویزیونی پس می گیرند.» (3) بنا به گفتۀ سازمان «انصاف و دقت در گزارش گری»، در یک نظرسنجی در سال 2000 از 287 گزارش گر، دبیر و مجری خبری آمریکایی، یک سوم پاسخ دهندگان گفتند که اخباری که به «منافع مالی» سازمان رسانه ای یا یک تبلیغ گر آسیب بزند گزارش نمی شوند. 41 درصد گفتند که شخصاً از برخی ماجراها اجتناب کرده اند یا لحن نرم تری گرفته اند تا به سود منافع شرکت رسانه ای خود عمل کنند.

براون به ما گفت که در ژانویۀ 2004، به خاطر تبلیغ های تمام صفحۀ گاردین برای «دو پرواز با یک بلیط» شرکت امریکن ایرلاینز آن هم یک روز پس از توصیف دورنِمای «وحشتناک» فاجعۀ اقلیمی، شکایت های

1- David Barsamian
2- Ralph Nader
3- بارسامین، «مصاحبه ای با رالف نادر»، مجلۀ Z Magazine، فوریۀ 1995.