نگهبانان قدرت صفحه 237

چرا حتی یکی از این نامه ها در صفحۀ نامه ها منتشر نشد؟ دیدیم که در روزهای بعدی، دبیران گاردین جایی برای تبلیغ های سیتروئن، کرایسلر، فیات، تویوتا، شرکت هوایی flybmi.com، شرکت مسافربری ایزی جت (1) (با شعار «هر کسی باید برود») و یک تبلیغ تمام صفحۀ دیگر برای «دو پرواز با یک بلیط» پیدا کردند.

هیچ جوابی به ما داده نشد، اما صبح روز بعد (13 ژانویه) نامۀ زیر در صفحۀ نامه های خوانندگان گاردین دیده شد:

سرتیتر روز پنج شنبه: «گرمایش جهانی می تواند یک میلیون گونه را بکشد»، جمعه: «دانشمند برتر به خاطر گرمایش جهانی از ایالات متحده انتقاد می کند»، شنبه: «دو پرواز با یک بلیط به ایالات متحده.» و این یعنی فکر دسته جمعی؟

فرض ما این است که نامه های این صفحه، انعکاسی صادقانه از نامه های دریافتی روزنامه است. اما این نامۀ کوتاه، یک کنایۀ کم مایه از جانب منتقدان روزنامه که پنج روز بعد از مقالۀ اصلی منتشر شده بود، با حجم یا محتوای انتقادی ایمیل های ارسالی کمتر نسبتی نداشت. آیا گاردین این نامه ها را از ترس خدشه به اعتبارش و/یا ضربه به بازده تبلیغ «دو پرواز با یک بلیط» امریکن ایرلاینز، سانسور کرده بود؟

یک توضیح می تواند آن باشد که گاردین احساس کرد این نامه ها توسط یک روبات اینترنتی و با هدایت «یک گروه فشار تندرو» ارسال شده اند و لذا وثاقت کافی برای انتشار در صفحۀ نامه های خوانندگان را ندارند. این استدلال سه ایراد دارد: اول اینکه، تعداد زیادی از نامه ها پیش از هشدار رسانه ای ما و/یا مستقل از آن ارسال شده بودند. دوم اینکه، بسیاری از ایمیل هایی که رونوشت شان برای ما ارسال شد، کاملاً متین و متقاعدکننده بودند و حاوی اطلاعات و استدلال های مهمی بودند که در هشدار رسانه ای ما مطرح نشده بود. سوم اینکه، گاردین به وضوح حس کرد این حجم از شکایت ها شایستۀ نه تنها یک پاسخ، بلکه یک پاسخ جدی در قالب مقاله ای توسط یان مایز (دبیر صفحۀ خوانندگان) است: مقاله ای با عنوان «اوج گرفتن در مواجهه با حقیقت ها: